۴ شاید یکی از خاص‌ترین کارها و ابتکار عمل‌های شما فارغ از نقش بزرگتون توعرصه‌ی هسته‌ای برگرده به دوران دانشگاه و دغدغه‌تون برای مردم و مسئله‌ی فلسطین. اینکه به جای ناله کردن و گفتن اینکه دست ما به جایی نمی‌رسه، تو اون زمان دغدغه چاپ کتاب برای فلسطین رو داشته باشی ووو. خودت کامپیوتر جور کنی و با ایمیل زدن به استادای خارجی به قصد بیدار کردنشون، یه پروژه‌ی بین المللی راه بندازی. پروژه‌ای که آدمای کوچک‌نظر چه اون موقع چه حالا اگه بشنون ممکنه به سخره بگیرنش..حتی خود ما هم شاید عمیقا باورش نداشتیم تا وقتی تو سال اخیر اثر بیدار شدن‌ها رو تو دانشگاه‌های خارجی دیدیم… این روزا روزای خاصیه. روزای عجیبیه. روزایی که شاید جدا از اتفاقات بیرونی، هرکس خودش باید تکلیفش رو با مسیرش روشن کنه. که دقیقا کجا ایستاده. چقدر میخواد کار کنه. چقدر میخواد هزینه بده. چقدر میخواد خرج بشه؟..و توانش رو بذاره و به نتیجه و آیا بشود آیا نشود فکر نکنه…شاید این روزا آخرین فرصتای دویدن و رسیدن به قافله‌ی ظهور باشه. کسی چه می‌دونه؟ @shout_story13

۵ این همه گفتیم، تا به اینجا برسیم که: حاج مصطفای خلاق و مبتکر و مجاهد! لطفا برای ما دعا کن و به افکارمون برکت بده که دغدغه فلسطین از اولویت‌هامون کنار نره. که بتونیم قدم‌های موثر برداریم. تکلیف‌های بزرگ روی شونه‌مون بیاد و ماهم نسبت به اون تکالیف آگاه باشیم. مثل شما از همین دم دستی ترین و ساده ترین ابزارهای دور و برمون برای مطرح کردن بحث فلسطین شروع کنیم تا ان شاءالله خدا به نیت و کار برکت بده و وسعت پیدا کنه...ما هر قدم‌مون رو تو این مسیر هدیه میکنیم به روح شما تا برکتش با شما باشه. عهد می‌بندیم باهاتون. شما هم ما رو وصل کن به نور کامل. به منبعی که اگه بهش وصل بشیم خستگی و رخوت و تاریکی نمی‌شناسیم. نور میشیم و نور میدیم. خدایا به حق روح‌های بزرگی مثل روح آقا مصطفی، مثل سید حسن، مثل یحیی سنوار، مثل حاج قاسم، ما رو بی‌تفاوت و بی‌مسئولیت و نظاره‌گر و جامونده از قافله‌ی جهاد، نکن..الهی آمین! @shout_story13

قبل از نوشتن جدی و انتشار صراح فکر می‌کردم شخصیت‌هاش رو فقط خودم درک می‌کنم چون از موقعیت هرکدوم یه تجربه‌هایی دارم... و حتی نگران بودم که مخاطب اصلا ارتباط نگیره و قصه رو پس بزنه ولی الان یه بازخوردهایی دارم ازشون می‌گیرم و همین اول کاری یه جوری بچه‌هامو توصیف می‌کنن که انگار از خودمم هم بهتر شناختنشون((((: و خب چقچلعچسچچلفپچر! می‌دونید؟ هیچی بهتر از این واسه نویسنده‌ی یه کار نیست(: *گوش و چشم شیطان کور و کر و الهی شکررر🤲 #صاد ❣

نتیجه‌ی اخلاقی اینه که خودمون و چیزی که دغدغه‌ش رو داریم رو به وقتش و بدون ترس و نگرانی بیجا، عرضه کنیم به دیگران. شاید اون حرف‌ها بیشتر از خودمون، وصله‌ی روحِ یه نفر دیگه باشه و بهش نیاز داشته باشه...و دست ما امانت باشه(: #صاد 🫂

حق نداری که مردد باشی...!

هررربار پای صحبت‌های سید علی سیدان می‌شینی انقدر جاهای خالی و کارهای نکرده‌ی تازه پیش روت میذاره که به نقطه‌ای که توش قرار داری و کاری که انجام میدی شک می‌کنی(با پیام‌ بالایی مقایسه‌ش نکنید🦦) و چقدرررر این شک و ابهامِ بعدش و دوباره و آگاهانه توی یک نقطه‌ای قرار گرفتن، با همه‌ی سختی و سنگینیش دوست داشتنیه✨

-سلام خسته! +😀✋

اونجایی واقعا بزرگ شدی که جای دلتنگ شدن واسه بازه‌های پر برکتِ گذشته تلاش کنی از الانت یه چیز قابل اتکا بسازی...

شاید همین ترانه که بر دوش باد رفت در جان خسته تاب و توانی بیاورد... با من بخوان...

#فورواردی کاش قرصی وجود داشت که انسان رو از خوابیدن بی‌نیاز کنه

استادا این هفته بسته‌ن که همههه سر کلاس به فعل نبودنِ می‌باشد اشاره کنن. بچه‌ها می‌باشد فعل درستی نمی‌باشد(!) استفاده نکنید😔😂 -جایگزینش هست/است عه

حس می‌کنم مسیر خیلی از کلاسا و بحث‌ها توی دانشگاه داره به سمت مرعوب شدن از هوش مصنوعی پیش میره. ولو اینکه به جای اغراق و پیش‌بینی آینده‌های شگفت‌انگیز درموردش، صرفا به آموزش و تسلط بهش فکر بشه، بازم این مرعوب شدنه رو داره انگار. هوش مصنوعی داره مکانیزم‌های انسانی رو تقلید می‌کنه. چه تو محاسبات، چه ذخیره و تحلیل داده و چه احساسات. هرچقدر هم قوی و بی‌نقص باشه(که هنوز باگ‌هاش هم زیادن) بازم در نهایت تقلید انسانه نه خود انسان و بالاتر از اون. و دانشگاه و محیط‌های فرهنگی و علمی باید جایی باشن که راجع به هویت انسان و اون چیزهایی که خاص خودشه و هوش مصنوعی توان دستیابی بهش رو نداره صحبت بشه. وگرنه به خودمون میایم و می‌بینیم بین تلاش برای عقب نموندن از این فناوری و استفاده از فرصت‌هایی که بهمون میده، هویت انسانی خودمون گم شده و داشته‌های منحصر به فردمون به سمت فراموشی و حاشیه رفته. اگه این جَو تو محیط‌ دانشگاه و بین آدم‌هایی ادامه‌دار باشه که اگه حرف از هویت انسان و توانمندی‌هاش باشه ایده‌های درجه یکی دارن، و حالا حس می‌کنن دیگه عصر اون ایده‌ها نیست، حقیقتا حیف، غم‌انگیز و نگران کننده‌ست...