+مگه چند دقیقه‌ست نشسته‌م؟ -مگه چند دقیقه باید بشینی؟😔

اساسا یکی از وظایف مادر اینه که نذاره بچه‌ش تو کارای خونه به مرحله‌ی "کار را که کرد؟ آنکه تمام کرد" برسه و خودش سریعتر وارد عمل شه😀 خب صبر داشته باش زن! بشین دو دقیقه!😭❤️‍🔥

۱ خیلی خب بریم چندتا پروژه تدوینو ببندیم بره یه کم اینشات و ذهنمون سبک شه😃 ۲ به همون اندازه که می‌بندیم ایده‌ی جدید میاد اضافه میشه🙂🤝 زندگی همینه دیگه آدمیزاد! تا لحظه‌ی مرگ هم کارهای نکرده‌ت تموم نمیشه! اصلا شیرینیش به همینه! برو خداتو شکر کن😔

مدت‌هاست دوست دارم عنوانی که توی بیو به اینجا دادم عملی‌تر بشه و این جمعِ کوچولو، پویاتر و شاید جالب‌تر. حالا فرصتش فراهمه و ده‌ها موضوع هست که دوست دارم ازشون بنویسم و باهاتون به اشتراک بذارم؛ ولی فشرده انتشار دادنشون هم شما رو خسته می‌کنه و هم باعث میشه به قصه‌هام که هنوز نگارششون سرپا نشده خیانت کنم🌚 پس آهسته و پیوسته و دونه‌دونه پیش میریم✨

درباره‌ی وحشی و صراح

تازه یه‌کم خوب شده بودم و سرماخوردگی یقه‌م رو ول کرده بود. می‌تونستم آدمیزادی با دوره برم جلو. ساعت خیلی از ۱۲ شب گذشته بود و نمازخونه تماما روشن و پر از بچه‌هایی که تکی یا گروهی درس می‌خوندن و مباحثه می‌کردن. جای اینکه هرلحظه خسته‌تر بشم سرحال‌تر می‌شدم. هندزفری رو گذاشته بودم تو گوشم و صدا تا آخر زیاد تا با وجود همهمه‌ی بلند اطرافم حواسم جمع شه. پلی‌لیست هم کم لطفی نمی‌کرد و صوت‌های رندومِ درخوری میاورد. کتاب خداشناسی و خودکار و ذهنی که همه جا هست و هیچ جا نیست. سبکه و تندتر و روون‌تر از همیشه مباحثو از چشم میگذرونه. نور اون شب نمازخونه‌ی مجتمع یاوران هنوز پشت پلکامه و صدای این صوت و چندین‌تا صوت دیگه که اون شب یه حال دیگه داشتن هنوز تو گوشم. طرح ولایت نعمت بزرگی بود که خداروشکر هنوز نصفش مونده و میشه قدر دونست؛ ولی قطعا حال و هوای قم و اون روز و شبای ماه رمضون، مختص خودش بود که رفت و شد خاطره...✨

یقینا کله خیر همه‌ی همه‌ش

آدما حق دارن شبیه قبلشون نباشن. ولی باز ادامه بده. شبیه قبل نه؛ ولی بهتر میشه همه چی.

هوف! بسه دیگه چقد حرف می‌زنید! -واکنشم به دیالوگایی که خودم واسه شخصیتا نوشته‌م و همه‌شون هم دلیل و پرداخت دارن؛ ولی باعث میشن نگارش به طول بیانجامه where is my sabr?! #فاء #صاد #الف

این روزا همه ازم توقع علم غیب دارن انما انا بشر مثلکم ایها الناس😔

منم گاهی از دیگران دارم البته🦦

فکر می‌کردم استاد غلامی در اینکه میگن: یه جوری باید کتاب بخونید که کسی صداتون کنه متوجه نشید و حواستون بالکل از دور و بر دور بشه، و اینکه خودشون هم اینجوری مطالعه می‌کنن اغراق می‌کنن تا اینکه مامانم اومد گوشیش رو از تو اتاقم برد، و من چند دقیقه بعد رفتم ازش پرسیدم مگه گوشیت تو اتاق من نبود، و فرمودن اومدم برداشتم، داشتی تایپ می‌کردی. ندیدی منو؟ میشه بچه‌ها! میشه یه روز اون کاری که از دنیا جدامون می‌کنه رو پیدا کنیم! واگعیه