آقای امام حسین! آقای محییَ الموتی! ما تلاشمون رو کردیم؛ اما اگه قدمون نرسید، توانمون نکشید، توفیق و دعوت کافی نصیبمون نشد، جایی غافل شدیم یا خطا کردیم و اونطور که باید رزق اربعین رو نخواستیم، شما مثل همیشه کوچیکی ما رو به بزرگی خودت ببخش و دعوتمون کن. بذار بازم ببینیم و مطمئن شیم که دودوتا چهارتای شما دنیایی نیست و با حساب کتاب ما فرق داره. خوب می‌دونی که چقدر برای نفس کشیدن، برای زنده بودن و موندن، به مشایه، به سرزمین و مسیر شما، به حرم خودتون، پدرتون و پسرانتون نیاز داریم. خوب می‌دونی که تو این یک سال با خودمون چه کردیم و حالا مرهم‌لازمیم. خوب می‌دونی جایی و راهی جز قدم برداشتن تو مسیر یاریِ فرزند شما نداریم. خوب می‌دونی که دستاویزمون برای نجات، فقط و فقط شمایی. خوب می‌دونی. حتی بهتر از خودمون(:

شاید وقتشه بپذیرم که: در این زمانه آدم‌ها نمی‌توانند، یعنی واقعا حوصله‌شان نمی‌کشد که به ویس‌های طولانی‌تر از طولانیِ تو گوش کنند دختر! هرچند کاری یا حاوی ایده‌های بسیار جذاب باشد. پس؟ تلفن را بردار و زنگ بزن!😔😂 یا از آن بهتر! رو در رو صحبت کن! ریکوردرت را زمین بگذار.🦦

فقط یه لحظه سرتو برمیگردونی باز صدجا بدقول میشی🥴 خدایا اگه این صفت زشت رو پیشونیِ من نوشته خب بهم بگو🗿

فکر کنم ساعت خوابِ ایرانی جماعت دیگه تا ظهور و فراتر از آن هم تنظیم نشه. از دست من و شما خارجه🦦

بعضی از درام‌ها و سکانس‌ها هستن که هرچی بهشون نزدیک میشیم انقد سنگین و ثقیل‌تر از قبل میشن که به نوشتنشون شک می‌کنم...#صاد ❤️‍🩹

تکون نخور پرنده‌ی افتاده توی باتلاق...

نگو که می‌گذرد نه، تو ساده می‌گذری… #سیدتقی‌سیدی

#فورواردی این روزها، کوهِ مسئولیت‌های روی زمین مانده خطاب به من: عَهد نابستن از آن بِه که ببندی و نپایی!

همین شدنای کوچیک و راه افتادن موتورِ اتفاقات جالب پشت سر هم، یعنی هنوز فرصتِ دویدن و جلو رفتن رو از دست ندادی✨ چشم و گوش شیطان کور و کر🗿

می‌خوایم مجددا لینک دایگو رو فعال کنیم به همین مناسبت تشریف بیارید یه بیت شعر بذارید توش تا هم مشاعره بزنیم هم از پیام‌های قبلی هرکدوم هنوز براش دیر نبود جواب بدم😶‍🌫🙈 https://daigo.ir/secret/31211476469

دیروز یهو این شال رو از ته کمد پیدا کردم درحالی که اصلا نمی‌دونستم مال کیه و اینجا چیکار می‌کنه. به مامان که نشونش دادم با تعجب پرسید یادت نمیاد؟! و بعد توضیح داد که دوران راهنمایی، به رسم یادگار از نمایشگاه هرساله‌ی پژوهشی مدرسه(آفتابِ عزیزم☀️) بهمون داده بودن. یه چیزای خیلی محوی یادم اومد. فکر کنم سال آخر بود که وسط سال تحصیلی کرونا شد و هیچی از آفتاب و ارشدِ مدرسه بودن نفهمیدیم؛ شایدم سال قبلش...نمی‌دونم خلاصه که، پیر شدن اینجوریه. خاطره‌ها کیلو کیلو از ذهنت پاک میشن و با تلاش هم به یاد نمیان. باید بابت این آپشنِ حافظه‌مون شاکر باشیما می‌دونم؛ ولی ترسناکه😀

کلاج، نماد اون آدماییه که حساس بودنشون توی ارتباط، هم خودشون رو اذیت می‌کنه هم دیگرانو. یه پخ بهشون بگی زمین و زمانو به هم می‌دوزن. همیشه هم تا یه چیزی می‌خواد راه بیفته توش ایجاد اختلال و مزاحمت می‌کنن. حالا گیرم که آروم ولت نکرده باشم(که کردم!!! اگه آروم نبود چی بود:/) چرا شصت بار ماشینو خاموش می‌کنی بی‌تربیت؟! اصلا روشن بودن ماشین به تو چه ربطی داره که خاموشش می‌کنی؟ اصلا تو اون زیر پیش گاز و ترمز چی میخوای؟ هدفت چیه از این همه سخت کردنِ رانندگی؟ هوم؟؟؟ *می‌دونم دو روز دیگه میام از جالب بودنش میگما! ولی درحال حاضر وجودش واقعا تو کتم نمیره😔