من هنوزم همینجام...(: -حامد زمانی هم برگشت؛ حالا هی بگو نمیشه بلند شد!

میگم... ما هرچقدرم زخمی بشیم، تاریک بشیم، دور بشیم... بازم دختر شماییم دیگه نه؟(((: خودت می‌دونی که هربار دلمون گرم شد و دستمون رفت سمت نشونه‌ها تا بهشون چنگ بزنه، به همین امید بوده... کاش تموم کنی این دوری رو... کاش حال چشمامون با دیدن برق گنبدت خوب بشه..پاک بشه... پ‌ن: عکس مربوط به آخرین سفر مشهد، بهمن ۴۰۲(:

آدم‌های پیر و فرسوده‌ای همچون من را رفیقانی باید که ایده‌ها و وسوسه‌هایی نقطه‌زن را به جانشان انداخته و به سمت زنده شدن هلشان دهند😔✨❤️‍🔥

#فورواردی از پناه شاید خنده دار باشه ولی نوجوونیام این آدم بهم دید سیاسی داد. باعث شد سیاسی فکر کنم. شاید اگه نبود آهنگاش هیچوقت حزب اللهی نمیشدم. یا اگر میشدم، یه حزب اللهی داغون میشدم. راستش دیدن رگه‌های ریش سفید خیلی حس بدی داشت:)) بعد حرفاش در مورد ززآ هنوزم امید دارم که حرفاش هیجانی بوده باشه و مثل تمام شعرای آهنگاش که کج و معوج میفهمیدیم، اینم بد فهمیده باشیم!!

اول اینکه، من هم همینطور🤝 ولی فکر می‌کنم اگه به باقی کلمات و پیام‌های اون روز به اندازه‌ی هشتگ زن زندگی آزادی ضریب داده بشه و همه‌ش یکجا خونده بشه اونم بعنوان صحبتای یه آدمِ هنربلد نه یه ژورنالیست یا...، میشه با قطعیت گفت که منظورشون کاملا برعکسِ برداشت‌های منفی بوده...

پاییز پارسال، حسین حق‌پناه یکبار دیگه حرفی که تموم این سال‌ها گوشه‌ی ذهنم داشتم رو بهم یادآوری کرد که حرف‌ها رو باید جدا دید و فرد رو جدا که باید دنبال حرف‌ها رفت نه فرد ولی خب، بعضی از آدما و ظرفیتی که از خودشون نشون میدن، سرمایه‌ن، حیفن. و نشون میدن که رفتنی هم نیستن(: و بشدت امیدوارم اینبار، این برگشتن، بیشتر از فردمحوری، حرف‌محوری داشته باشه. همونطور که خودش بارها خواست و انتظارش رو از مخاطبش داشت.

-درستش کن😠 +اجی مجی لا ترجی🙄🤷🏻‍♀ -بسم الله الرحمن الرحیم، یک دو سه، حرکت!😒 +🤐👌 یه وقتا زبون آدم قاصر بشه هم بد نیست😔

بابت حرف‌هایی که در لحظه نمی‌زنی و فرصتش از بین میره، بابت تاثیرات زنجیره‌واری که یه جمله‌ی ساده می‌تونست بذاشت ولی نذاشت حرص بخور. زیاد هم بخور. ولی حرصی که باعث بشه دفعه‌ی بعدی خودت رو رها کنی و بزنی تو گوشِ خودسانسوری و محافظه‌کاری. نه حرصی که برعکس، منزوی و دچار اضطراب اجتماعی‌ت بکنه. راه رو چپکی نرو. رها باش و حرف بزن. #صاد

خیلی وقت بود پیام با هشتگ صاد نداشتیم. احتمالا بخاطر اینکه دارم خود صراح رو می‌نویسم و قصه الان دقیقا در اوج بحرانِ حرف نزدن‌هاست...و تمام حرصم رو همونجا خالی می‌کنم😔😂

باز حرف از قصه‌های عزیزتر از جانم شد تلوزیون داشت یه گزارش از سربازای شهید و مجروح حمله به اوین پخش می‌کرد... و من با دیدن تصویر هرکدوم از شهدا، بغضم بیشتر شد، انگار که شهادت تک‌تکشون و حال تموم خونواده‌هاشون رو زندگی کرده باشم. هرکدوم یه عماد بودن...یه برادر کوچکتر داشتن که تا مدت‌ها باور نمی‌کنه...یه عشق که تا همیشه حسرت به دل می‌مونه...یه پدر و مادر که یه شبه پیر میشن...و... واقعا نمی‌دونم قادر خواهم بود این دو تا بچه‌ای که خودشون دارن من رو بزرگ می‌کنن رو به ثمر و پایان برسونم یا نه. توقیقش رو، فرصتش رو دارم یا نه. ولی تجربه‌ای که دارن بهم میدن، که از هر غمی، هر حماسه‌ای، هر گوشه‌ای یه نماینده دارن، واقعا اتفاق عجیب و پر نعمتیه... انگار "من کیستم؟ از هر بُنِ مو چشمه‌ی دردی.." رو واقعا زندگی کنی... منت بذارید و دعا کنید بتونم به نحو احسن تکمیلشون کنم. #فاء #صاد

دیدار تو نایاب‌ترین منظره‌ی من...

صدا و سیما امسال قصد نداشت شب اول ربیع خودشو با بیست هزار آرزو و باقی آهنگای شاد چاوشی خفه کنه یا من ندیدم؟ همه چی انگار هنوز بوی صفر و امام رضا داره((((: (چی از این بهتر)