اشتباهاتت رو، نرسیدن‌هات رو، دیر رسیدن‌هات رو، بردار بذار جلوی چشمت چکش‌کاری‌شون کن. آسیب‌شناسی‌شون کن. بالا و پایین‌شون کن. تا آماده شی و تو فرصت بعد، بشه شدن. به موقع شدن. درست و دقیق شدن. رشد فقط از حرکت ریشه می‌گیره. هنر اینه که از هر غصه و بن‌بستی هم حرکت در بیاری. نه اینکه بهشون تن بدی.

قطعا که مواظبت و پیشگیری لازمه. ولی کلا واسه آدم تعیین میشه که ۵ روز، ده روز، ۲۰ روز از سال رو زمینگیرِ بیماری باشه. حالا تو اون بازه‌ی کوتاه، اندازه‌ی کارهای نکرده در کل سال غصه می‌خوریم، ولی اون ۳۴۰ روز سلامتی رو درنمی‌یابیم.🗿 الان سفت وایستا به کار، که چهار روز دیگه اگه سرمای بزرگوار و زیبا یه کم شدید شد و مریضت کرد، فقط جسمت بیمار باشه. روحت رو هم با حسرت و غر زدن داغون نکنی.🙏🏻 به بهانه‌ی پاییزی و دل‌انگیز شدنِ هوا❤️‍🔥🍂

با همین حسن ختام، بریم به استقبال پاییز که حتما از باران قصدی دارد با چشمانت پیوستی دارد در این دل بستن دستی دارد ✨(:

آخرین دعای تابستون هم این باشه که خدایا لطفا کارهایی که می‌کنیم، چیزهایی که خلق می‌کنیم، حرف‌هایی که می‌زنیم و... فقط برای "یک کاری کردن" "یک حرفی زدن" "یک چیزی ساختن" یا...نباشن. صرفا برای منفعل نبودن و حضور داشتن نباشن. واقعا برای دیگران و دنیا هم اثر و نور داشته باشن. اثر و نوری که برکتش رو فقط و فقط خودت باید چاشنی مسیر ما بکنی. دمت گرم✨

واقعا ترکیب خودم، #جناب_نعمت ، مترو و مسیرهای طولانی -مخصوصا اگه ختم به مقصدهای پر از روشنایی و قشنگی باشن- مورد پسندمن✨ اتفاقات و صحنه‌های جالبی هم در تعامل با آدم‌ها و فضای عمومی اتفاق میفته. از جنس همدلی و الفت(((: البته سعی می‌کنم ذهنیت مادرفرزندی‌ای که ازمون دارن رو به هم نزنم مگه اینکه بپرسن خودشون😶‍🌫 پ‌ن: امروز دیگه همونطور که مشاهده می‌کنید، به قول خودش شارژش واقعا تموم شد. الانم بلافاصله بعد از رسیدنمون، به خوابی عمیق فرورفته. ولی خب خاطره‌ی خوبی ساخته شد که می‌ارزید به خستگیش😔💘 #فاء !(:

پشت موتور با بابا یخخخ کردیم🤌🏻 قربون سرمای سر صبحت مهرماهِ زیبا! درد و بلات تو سر تابستون😭✨

درس جدید زندگی اینه که دویدن هم حد و اندازه داره. اگه بیش از حد و "فقط" بدویی و بعضی چیزا رو هم به قیمت دویدن از دست بدی، اگه بیش از حد واسه جور کردن همه چیز تلاش کنی، تبدیل میشی به مجموعه‌ای از تجربه‌های منتهی به بن بست و نشدن. اینکه امیرالمومنین گفته‌ن خدا رو به فسخ عزائم میشناسم هم احتمالا در ارتباط با همینه. وقتی محوریتت میشه دویدن و تلاش کردن "فقط" برای اتفاق افتادنِ یک چیز یا تعدادی از چیزها و بعضا به هر قیمت، در نهایت خیلیاش محقق نمیشه. باید دوید اما درست، به اندازه، با آمادگی قوا از قبلش، با نگاه دوختن به معنا و هدف توی هرقدم، با چشم باز برای موانع توی مسیر و....

#مادر ...(:

یک هنری که انسان باید خیلی تلاش کنه و "بخواد" که داشته باشدش اینه که به موقع متوجه ریختن "دومینوها" بشه و در لحظه جلوی ریختنِ باقی‌شون رو یگیره اینکه خراب شدنِ یه چیز، یا رسیدن به یه بن‌بست نشه بهونه‌ی خراب شدن بقیه‌ی چیزا چه توی رابطه‌هاش، چه کارهاش، چه سنگرهای درون وجود خودش، پاک موندنش، قوی موندنش... همه‌ی اینها میتونن به صورت دومینوار، از بین برن... واسه کسی که ریختن مداوم دومینوها رو تجربه کرده باشه، این یه زنگ هشدار خیلی ترسناکه چون می‌دونه ختم به چه سیاهچاله‌ای میشه ولی هنر واقعی اینه که قبل از تجربه کردن و عبرت گرفتن، مواظب دومینوهای زندگیت باشی #صاد (:

امروز، از دعوت‌هایی که ما نه لایقشیم نه آماده‌ش اما میزبان با مرامِ بی‌حدش، پامون وایمیسته(: پ‌ن: یادتون بودیم(: پ‌ن۲: توصیه اینه که اگه با هم میرید و می‌خواید بیشتر سکوت کنید برید کهف الشهدا، اگه می‌خواید صحبت کنید برید امامزاده صالح😔✨ پ‌ن۳:کفش‌هایی که جامانده بود🤏