وسط یه ویس جدی، خنده‌خنده چنین جملاتی خلق شدن: "من در مواجهه‌ای که با خدا داشتم...البته جسارت به خدا نباشه!...ولی تا جایی که می‌دونم اینکه صدت رو بذاری و از حرکت نایستی برای ایشون مهمه واقعا." اوس‌کریم خودش یه چیزایی رو بداهه رو زبون آدم میندازه و سر شوخی رو باز میکنه😔

از امروز تا روز شهادت حضرت #مادر اینجا منتظرتون هستیم. یکی از بزرگترین نعمت‌های زندگی من، این بوده که چهارساله توفیق دارم کنار خدام باصفای این هیئت بعنوان کوچکترین و کمترین عضو، گوشه‌ی این حسینیه تنفس کنم و رزق اجرای تعزیه رو کنار این آدم‌ها با نیت خالصشون داشته باشم تا شاید به لطف این جمع، خوب و بد با هم خریده بشن... به جد پیشنهاد میکنم شما هم حضور در این فضای پربرکت و خالصانه رو تجربه کنید. ما هم خوشحال میشیم ببینیمتون✨

"خودت را بزرگ کن" "خودت را زیاد کن"

ما از صدا فریاد می‌سازیم... چه حسی قشنگتر از این؟ شعری که ۷،۸ ساله با دکلمه و بیت‌هاش زندگی کردی و کلیدواژه‌ش، "فریاد"، چهار ساله شده بهونه‌ی پیدا کردن مسیرت، حالا تبدیل بشه به آهنگی که جاپای برگشتِ شاعر و خواننده‌ش رو محکم‌تر کنه و بیشتر از قبل برات تبدیل بشه به گفتمان هرروزه دمت گرم مشتی🔥🔥🔥 پ‌ن: حس میکنم دوباره ۱۲-۱۳ ساله‌م شده😔😂

ولی هنوز یه چیزی کمه من از روزی که خبر برگشت اومد، منتظر اون ویس‌های طولانی‌ام که با "سلام بچه‌ها" در پایین‌ترین پرده‌ی صوتی شروع می‌شدن و انواع اقسام مسائل رو باز می‌کردن... خوبه که روابط عمومی و تم رسانه‌ای حالا پررنگ‌تره. ولی اینجور پیامای خشک اصلا جای اون تعامل فاخر با مخاطب رو نمی‌گیره😔

اینجوری پیامای خشک! تو ایتا نذاشته‌ن🌚

-به‌به چه دخترای دانشجوی درسخونی، میاید اینجا(مسجد) دورهم می‌شینید درس می‌خونید. باریکلا باریکلا. ما که داریم سناریوی رمان می‌چینیم و دو نفرمون اصلا فارغ التحصیل شدن: ممنون سلامت باشین😅🌚 #الف 💘 -خسته نباشی واقعا. درس خوندن سخته ولی باید خوند دیگه به‌هرحال منی که فیکس سه ساعت پشت لپتاپ داشتم کارای نشریه رو می‌کردم: سلامت باشید، بله دیگه همینه😅 #حنیفا 💘 کاش حداقل به اندازه‌ی تصور اطرافیان درس بخونم🤦🏻‍♀

حالا این وسط، تو هفته‌ی اخیر، سه بار با آدمای مختلف راجع به اینکه ارشد قراره چی بخونیم صحبت شده. ترسناک، هیجان انگیز و باورنکردنی👀

ما بی‌شهیدان هیچ‌جا روضه نخواندیم نوبت به ما هم می‌رسد؛ ما جانماندیم(: حاج سعید حداديان

آبان؛ در لگدکوب حوادث جان دیگر یافتم چون غبار از زیر پای کاروان برخاستم قطره به قطره اشکی که با فشار کار، با غصه‌ و خجالتِ گذشته، با روضه‌ها یا خیره به گنبد طلاییِ انیس النفوس تو این ماه دراومد، همه‌ی شدن‌ها و نشدن‌ها، سلام‌ها و خداحافظی‌ها، توقف‌ها و حرکت‌ها، هرلحظه‌شون هزاران برابر ارزشمندتر از ماه‌های قبل بود.. بعد از دوسال، اولین ماهی که تمامش رو زندگی کردم، آبان بود.. باید یادم بمونه... تنها چیزی که جاش خالی و کم بود رمان‌های عزیزتر از جونم بودن که شکرخدا این دم آخری دستم دوباره تو دستشون چفت شد و نگارششون شروع‌ الحمدلله... و لاتسلُب منّی ما انا فیه...

#فورواردی از حسین صادقی هی مجری می‌گفت: زارع خادم امام‌رضاست، مدال‌هاشو به موزه آستان قدس تقدیم کرده، هی ما دلمون واسه مشهد تنگ میشد

نشسته‌م هواتو نفس می‌کشم یه چندوقتیه حالِ من بهتره دارم راه میفتم ببینم تهش منو این هوا تا کجا می‌بره...(: پ‌ن: یه روزایی، فکر نمی‌کردم هیچ وقت بتونه واقعا شرح حالم بشه خدا کنه اشتباه نکنم و شده باشه...