فکر میکردم آدما رفتارهای خاص یا سبکهای کاری بامزهشونو خیلی عامدانه و آگاهانه انتخاب میکنن. اینجوری که: بسم الله الرحمن الرحیم، از امروز و این ساعت اینجوری پیش میریم.
ولی درواقع همهی این اتفاقای جالب حین کار و تجربه پیش میاد و به اقتضای نیاز و روحیهی آدماست...و اصلا منحصر به فرد بودن و قشنگیش به همینهههه🥲✨
آدمای "فانوس" توی هر رابطهای که با آدمای اطرافشون برقرار میکنن یا میکردن، نمیخوان و قرار نیست چیز جدیدی توی اون آدم به وجود بیارن. کار فانوس، روشن کردنه نه خلق کردن...فانوس روزنههایی که رو توی وجود آدم بهش نشون میده که خود اون آدم توی تاریکی و تنهاییش هرگز بهشون پی نمیبرد. شاید هیچوقت کشفشون نکرده بود یا تو شلوغیای ذهن و زندگیش فراموشش کرده بود...
ما به فانوس نیاز داریم...فانوسهای زیاد و کوچیک و بزرگی که خودمون باید چشممون رو برای دیدنِ نورشون باز کنیم....
و وظیفهی فانوس، روشن کردنِ اون چیزیه که هست
فانوس و آینه خیلی شبیه همن...
"ای قلب زخم خوردهی بیمار! من تو را
گر پیش پای دوست نَمیری، کجا برم؟؟"
نه واقعا کجا؟
خدایا...نعمت و لذت دیدن زندگی مردم...حال خوب مردم...پویایی مردم....لبخند مردم رو تو خیابون ازمون نگیر...
نعمت باز شدن نیشمون تا بناگوش با دیدن قشنگیای کنار هم بودن و رد شدن از کنارشون...
نعمت خوب کردن حال هرکسی که میتونیم...حتی یه رهگذر...شده با یه لبخند....به جای نگاه سنگین...
شکرگزاری بابت این نعمتا رو یادمون بده که لیاقتِ نگهداشتمون رو داشته باشیم...
هرکی رو هم که حال مردم رو..حال ما رو...بد میدونه یا بد میخواد...با ملایمت بزن تو سرش و بعد حالشو انقدر خوب -از جنس واقعی- کن که اصلا نتونه فکر کنه به تاریکی...
لبخندو ته ته دلمون بکار که بمونه و بتونیم به همدیگه هم بدیمش
دمت گرم(:🌱
خاکیان بالاتر از افلاکیان میایستند
عشق از انسان چه موجود عجیبی ساختهست!(((:
یه جاهایی باید رُک بود. تند بود...ولی بعضی وقتا...بعضی جاها حقترین حرف هم با زبون ناخوش و تلخ شنیده نمیشه.
حالا هی بگو.
وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ
یادتان باشد که او اعلام کرده: «اگر شکر کنید، حتماً سرمایۀ وجودیتان را زیاد میکنیم و اگر ناشکری کنید، مجازاتم خیلی شدید است.»
ابراهیم، ۷