یهو از ته گالری اینو دیدم و....چه خوب شد که گرفتمش.. اون روز و شبایی که کله‌مو خم می‌کردم و از زیرپله میومدم بیرون و خیره میشدم به این قاب فکر نمیکردم جدی جدی یه روز دلم براش تنگ بشه...رویاها همیشه ابدی به نظر می‌رسن دیر میشه واسه خیلی چیزا...خیلی کارا...خیلی حرفا و این بخش ترسناک زندگیه

.

این دوره مجددا به زودی تموم میشه💔🙈 ممنون از صبوریِ شما🙏🏻🤧

شلوغیِ خونه و سرسام گرفتن و نرسیدنِ صدا به صدا با وجود اینکه فقط خودمون ۵ نفریم، نعمته(((:✨🦋

هاشم: کارِ احمقانه‌ای نکنیا سهراب! ترجمه: همیشه منم که باید کارای احمقانه بکنم و تو قبلش بهم هشدار بدی، الانم بذار سر جاهامون بمونیم، من حتی اگه تو زندونم باشم انجامش میدم، غمت نباشه داش😔

این شبا دوباره دیدنِ از سرنوشت با دقتِ بیشتر و خاص‌تر، هنری که همه‌ی عوامل سازنده توی ساختش خرج کردن رو به رخ میکشه و...کشف کردنِ هنر، روح آدمو جلا میده حقیقتا(((: پ‌ن: اینایی که گفتم فقط مثالنا!

بعد از این مورد نمیشه از اشاره به سرخپوست هم گذشت فکر میکنم وقتی هرکدوم از عواملِ کار دقیقا سر جاشون قرار می‌گیرن و حق اون کارو تا جایی که میتونن ادا میکنن این اتفاق میفته ینی کارگردان، "واقعا" کارگردانه و کارگردانی می‌کنه! ایضا نویسنده، بازیگر و دیگران

تا جنون(ناشی از بی‌برنامگی) فاصله‌ای نیست از اینجا که منم🤝

موقعیت: توی حسینیه اسکانمون که فقط ۱۰ دقیقه با حرم امام رضا فاصله داره و به اسم آیت الله بهجته، روی پله‌های طبقه‌ی دوم نشسته‌م. بهمن ۱۴۰۲ و صبح انتخاب واحد ترم ۲. اکثر بچه‌ها کارشونو تموم کرده‌ن ولی من تازه حس میکنم دارم برمی‌گردم عقب. به همون اتفاقی که فکر مبکردم قرار نیست دوباره بیفته. همون چیزی که ازش متنفر بودم.... گوشی رو میذارم کنار و همونجا بالای پله‌ها و کنار آسانسور، دراز می‌کشم. صدای نویزِ آسانسورِ زواردررفته و جنس پله‌ها رو یادمه. سبک‌تر از چیزی‌ام که حتی خودم انتظار دارم. یه واحد هم انتخاب نکرده‌م ولی یه "هرچی شد، شد ولی اون کار رو نمی‌کنم." با چاشنی "یقینا کله خیر" ذهنمو احاطه کرده. حالم خوبه. سقوط آزاد نکرده‌م. واندادم. فقط سپرده‌م و آرومم. دلم میخواد همه چیز برگرده به همون صبح. امروز سر انتخاب واحد ترم سه همه چیز فرق می‌کرد. شاید بهتر بود. شایدم نه. اون گرهِ گنده‌ی لعنتی بالاخره رفت کنار ولی من اصلا به اندازه‌ی وقتی که باهاش دست و پنجه نرم می‌کردم خوشحال نیستم. ناشکری نیست. ربطی به شرایط محیط نداره. من عوض شده‌م. شونه‌هام با یه بارِ بنجل سنگین شده و همه چیز با بهمن فرق داره... فقط دلم میخواد برگردم به بهمن پارسال. الان، از تغییر کردن متنفرم.

کارِ تاریکی زمین زدنه، غرق کردنه و کارِ "فانوس"، نجات دادن -و کذلک ننجی المؤمنین-