فاطمیه، مبدأ است... آغاز روایت حق‌طلبی‌های مظلومانه‌ای که همیشه طبق قانونی نانوشته به روضه‌های کربلا می‌رسند... همه‌ی غم‌های عالم، ظلم‌ها و مظلومیت‌های عالم، فریادها و حق‌جویی‌های عالم در تمام تاریخ، در فاطمیه متجلی می‌شود؛ از بی‌تابی کودکان و شرمندگیِ علمدار تا غمِ غزه و مدت‌ها قبل و پس از اینها... فاطمیه فرصتِ شروعِ غصبی عالم‌گیر بود و بهانه‌ای برای پایان تمام تاریکی‌ها خواهد شد... و تمام اینها از دامنِ مقاوم‌ترین و دلسوزترین مادرِ هستی ریشه می‌گیرد... فاطمیه آغازِ درکِ روزافزونِ مهر مادرانه‌ی زهراست و گرهِ عهدها و مسئولیت‌های بزرگ... و فاطمه، نور است... ماه است... فانوس است... مادر است... و ما سال به سال، روز به روز و لحظه به لحظه، بیش از پیش "مدیونِ لطفِ مادرِ این خانواده‌ایم"(:✨🖤

خدایا طوری نشه که مااز دغدغه هامون‌دوربشیم:) @alrahill

-و هرکه هرچه دارد امانت است. #شرح‌دلبری

دفن شدنِ کلمه‌ها، جمله‌ها و ایده‌ها بدترین اتفاق ممکن است. یک عالمه حرف در این روزها برای اینجا داشتم که دفن شد. یک عالمه حرفِ تازه هم در صفند. نوشتن حقی‌ست که محروم کردنِ خود از آن، ظلم است، حسرت است، حالا چه یادداشت باشد، چه رمان، چه روایتِ کوتاه، چه یک جمله خطاب به کسی. اما خوبیِ این دنیا و خدایش به باز بودنِ درِ جبران است. به اینکه چه عقب بیندازی، چه اشتباه بروی، چه خراب کنی، پشتت به "یا جابر العظم الکسیر" گرم می‌ماند، به سایه‌ی لبخندی پدرانه روی سرِ عالم که طرد کردن در مرامش نیست. اگر بخواهی، اگر نگاهت به نور باشد، هم پل‌های خراب شده ساختنی می‌شوند و هم راه‌های طولانی، کوتاه. فقط حرفِ نوشتن و ننوشتن نیست. این روزها، این دیِ عجیب و غریب که جنسش تلفیق بغض و خنده، تلفیق مچاله شدنِ قلب و اشکِ شوق است و هرسال بیشتر بر این جنس دلالت می‌کند، حالا عجیب روشنایی را از میانِ تردیدها و ناامیدی‌ها بیرون دوانده. این دیِ همیشه پردرد، همیشه پرنور هم هست. از هرجایش که شروع کنیم به همین نور می‌رسیم. از داغش، از سرمایش، و اینبار از آغاز تلاشی چندباره برای قوی‌تر کردنِ قلمی که باید در روایتِ ماجراهای عجیبی که از دی ماه سرچشمه می‌گیرند خرج شود.... واگویه کافی‌ست؛ بگذار شروع کنیم...

رزق بی‌هوای امشب اون فیلمی شد که از رو پوسترش فکر می‌کردم اصلا نمیشه باهاش ارتباط گرفت ولی شما گول پوسترو نخورید اگه این برداشتو دارید(: #زیرنورماه

+از خودشونی..!!...مأموری؟؟! -منو باش که فکر می‌کردم تو مأموری!(:

~مأموری؟! -...مامورِ چی؟(:

_"ببخشید...معذرت می‌خوام"....شما خواهر دارید؟ -...بله...دارم!(((((:

×مو همیشه دوست داشتُم مثل تو بشُم سید!...

همه‌ی نمادها و صحنه‌ها و دیالوگ‌ها و شخصیت‌های کمرنگ و پررنگ و هدفمندی‌شون یه طرف من میگم همه چی زیرِ سر اون روضه‌ی علمداریه که سیدحسن داشت اولِ تعیین‌کننده‌ترین سکانس می‌خوند(((: چمدون که جمع بود، دل که یه‌دل بود، اون نشونه‌ها از کجا اومدن؟((((((: "گارداش"....

و در نهایت از لحظه‌ی روی پوستر... "بذار ببینم کف دستت چی نوشته..."((:

فیلمنامه باید اینجوری باشه✨ شب بخیر.