هم‌ولایتی بودیم(: فارغ‌التحصیل مهندسی دانشگاه ولیعصر بود. زیاد پیش میومد که میدیدیم همو و رو در رو میشدیم،تنها چیزی که ازشون یادمه چهره ی بسیااار نورانی ای بود که درکش همیشه خارج از ذهنم بود(((: همین چند هفته پیش بود که اومدن خونمون... اون شبی که به بهونه ی هفته ی معلم بابام معلمای مدرسه رو دعوت کرد خونمون؛ آقای قاسمی(پدر شهید که از معلمین بودند)به بابام گفت علیرضا هم تازه از پادگان اومده،بهم گفته میشه شبی که خونه ی آقای ابراهیمی دورهمی دارین منم بیام؟ دلم برای مدیرم تنگ شده..😭 بابای منم حسابی خوشحال که قراره دانش آموز قدیمیشو ببینه... استقبال کرد و دعوتشون کرد. عکس یادگاری ای گرفتیم که فکر نمی‌کردیم اینجور به یادگار بمونه!!!😭 حالا بابام مدام بغضشو قورت میده و میگه از بهترین دانش آموزام بود، خداروشکر که سه سال لیاقت معلمی واسه این جوونِ پاک و رعنا رو داشتم😭 برای اینجور پسر پاک و مؤمنی،لیاقتش کمتر از شهادت نبود..... راست میگه همه ی ما مردم روستا می‌شناختیمش... پاک بود و مظلوم. نورانی بود،خیلی زیاد... منم هرچی فکرشو میکنم واقعا لیاقتش کمتر از شهادت نبود😭 مبارکت باشه رسیدن به لیاقتت... مبارکت باشه😭🥀

اینکه از این پادگان ۷ نفر شهید شن،ستاشون رفسنجانی باشن،و یکیشون هم‌ولایتی من و بقیه ی مردم روستام باشه، واسمون جز افتخار چیزی نیس😭

ولی هیچکس از اون پدری نگفت که نصفه شب زنگ زد به پسرِ سربازش و دید دیگه جواب نمیده... بمیرم....

به مادرت بگیم چشم به راه نباشه؟؟؟ مادرت امروز می‌گفت علیرضا کاش منو اینقد وابسته ی خودت نکرده بودی مادر...😭 فقط مظلومیتت تو ذهنش مونده و داره جگرشو آتیش میزنه....😭

آرامش بده به قلبِ داغدارِ هممون...