فوبیای “ شاید داره تحملت می‌کنه “ دارم .

کلماتی هستند به همان کشندگیِ اتاق گاز .

-

از نگاه روی تو ، دل سیر می‌گردد مگر ؟ آخر آدم با تو باشد ، پیر می‌گردد مگر ؟

روز بیست و سوم : بدون تو خیلی سردم ، خیلی بی‌روحم ، خیلی خسته‌م . تو بودی من دقیقه‌ای نبود که خوشحال نبودم . تو بودی خنده‌م ، پایه‌م ، خوشحالیم . سرم رو از میز برمی‌دارم و به همکلاسی‌هام نگاه می‌کنم ، یک‌یکشون رو نگاه می‌کنم ؛ ولی تو نیستی .. به صندلیِ خالی کنارم نگاه می‌کنم ، چه‌قدر جات خالیه ! چه‌قدر خوب می‌شد اگه بودی ، چه‌قدر حال دوتامون خوب بود اگه بودی ، چه‌قدر سرکلاس می‌خندیدیم اگه بودی … ولی نیستی …(: نمی‌بینمت ، رو کتابُ دفترت خط نمی‌کشمُ حرصت نمی‌دم . چه‌قدر دلم می‌خواست باشی ؛ کنارم ، پیشم ، همین بغل ، سرتو می‌ذاشتی رو شونه‌امُ می‌گفتی “ کِی تموم میشه و راحت میشیم ؟! “ . یاد اون روزا که می‌افتم دلم می‌سوزه ، می‌گیره و خیلیی تنگ میشه ! اون روزا که باهم استرس کنکور رو می‌کشیدیم ، اون روزا که برای دردهای همدیگه گریه می‌کردیم ، اون روزا که نیمکت‌هارو کنار هم می‌ذاشتیمُ می‌نشستیم کلی حرف می‌زدیم … ((: #خانومِ‌صاد

خواستم یادآوری کنم ؛ تو می‌تونی .. هرچند خیلی وقتا خسته میشی ، کم میاری و فکر می‌کنی که دیگه نمی‌تونی و تهشه … اما این تهش نیست .. قراره بلند شی ، قراره بگذره .. زیادی خودتو اذیت نکنُ درگیر نکن .. رها کن (: و تو می‌تونی ! (:

آدم حسابیا آخر قصه مشخص میشن ، اولِ قصه که همه خوش آب و رنگن 🤌🏻

روز‌ بیست و چهارم : همیشه خدارو شکر‌ کنم و به‌جای نداشته‌هام ، داشته‌هامُ ببینم و بهشون توجه کنم ((:

وقتی از سمتش تلاشی ندیدی ، دیگه بی‌خیال شو .

-

عمیق باش ، اگر آهی …