نامه سهراب سپهری به خواهرش وقتی در پاریس بود:

کتاب تپش سایه دوست

من نامه میخوام

به کدامین گناه نمیتونم برم کنسرت دنیبرهود؟

خیلی به این فکر میکنم که من توی زندگیش چه نقشی دارم. آیا در حد یه جوک خنده دار موندم یا تبدیل شدم به یه موریانه که داره تموم فکرش رو پودر میکنه؟ شاید یه خواب شدم، یه شخصیت غیرواقعی که بعضی وقتا میره رومخش؟ شاید تبدیل شدم به یه سوژه که مسخرم کنه. شایدم هنوز براش یه معمام؟ من چیم؟

برای دسترسی به بقیه نامه های محرمانه سهراب به دوستاش، نمیدونم خودتون یه کاری بکنید.

اصلا لعنت بهت.

یه سری پست ها و پیام هایی داره ویو بالا میگیره. طوری که احساس ناامنی میکنم :|