بین احساسات مختلفی که آدم ممکن است تجربه کند بیشتر از همه از ترس می ترسم. ترس زورش خیلی زیاد است، اجازه دارد آژیر خطر را بکشد، وضعیت را اورژانسی کند و یک تنه افسار آدم را بگیرد و به هر طرفی که دوست دارد بکشاند. یا اصلا افسار آدم را محکم بکشد و فلج کند. ترس به طور مستقیم روی انگیزه ها تاثیر می گذارد و رفتارها را مدیریت می کند. ترس هر چقدر بزرگ تر باشد ترسناک تر است. ترس بزرگ همه چیز را می بلعد، همه احساسات دیگر آدم را و حتی همه ترس های کوچکتر از خودش را. این ترس بزرگ است که حواس پنجگانه آدمی را پردازش می کند. ما دنیا را از پنجره ترس های بزرگمان می بینیم، می شنویم، می چشیم و ... شوخی نیست! مهم است ترس بزرگ زندگی آدم چی باشد. مثلا وقتی ترس بزرگ زندگی ات این باشد که حقت خورده نشود هیچ بعید نیست از حق دیگران هم برداری و روی حقت بگذاری. ترس بزرگ خیلی جدی تر از آن است که لطیفه بشود. من نمی توانم به«ایمان، تقوا، عمل صالح» بخندم حتی اگر پاسخ همه سوالات دینی مدرسه باشد. تقوا یعنی اینکه افسار انگیزه های مان را بدهیم دست خدا. ترس بزرگ ما از جنس تقوا نباشد تباه می شویم. #فاطمه_موسی #برای_زهرا_و_آمنه #ترس https://eitaa.com/jandarand

کاشکی من نمی مردم از ترس مردن #سلمان_هراتی https://eitaa.com/jandarand