اما خب آخر مگر گناه من چه بود؟!

با کلمات میبوسمت.

اگه برحسب اتفاق دلت برام تنگ شد، مثل همین الان چیزای بد رو به یاد بیار.

اگه ناپدید می‌شد، هیچ‌کس دنبالش نمی‌رفت .

میتونم بشنوم صدای توی سرتو،که ای سم؛چرا اثر نمیکنی؟

زخم‌های بی‌نظیری به تن دارم، اما تو مهربان‌ترین‌شان بودی، عمیق‌ترین‌شان، عزیزترین‌شان. تو شرحه شرحه سینه‌ی مرا به بند بند انگشتانت، نوازش کردی و به من فهماندی که جز این درد، دردی نیست که مرا از پا درآورد.

نه چتر با خود داشت نه روزنامه نه چمدان، از کجا باید می‌دانستم مسافر است؟!

اون آهنگا کنار اونا آزار دهنده بنود،گفتم که؛ما کنار هم از پس هرچیزی برمیومدیم.

روزی که من تابستون باشم بهترینه

دوم سوم نمیخوام من باید اولین باشم،من باید بهترین باشم.

قوی به نظر می‌رسید و شکایتی هم به هیچ چیز نداشت، و او از همه بی‌پناه‌تر بود.