نمیشود روی هیچ کدام تان حساب کرد، نمیشود اعتماد کرد، دوست داشتن تان غیر ممکن و ریسکِ تکیه به شانه تان حتی ایستادن در لب پرتگاه هم بیشتر است.
شما آدم هارا میگویم؛ ناامید کننده اید، بسیار ناامید کننده.
من اهل ِ دل و چای ِ حل و لعل ِ نگارم ،
تو اهل شب ِ و شعر ِ سپید و لب ِ سیگار ،
من پنجرهای رو به غزل خواجهی شیراز ،
تو سخت پر از خشتی و مانند به دیوار .
