او داشت گور تو را می‌کَند، تو نگران خستگی دستانش بودی؛ بخواب آدم احمق!

دوستداشتم "تو" اونی میبودی که به چشمش خوشگل میومدم.

دوستداشتم "تو" اونی میبودی که دوسم داشت.

دوستداشتم "تو" اونی میبودی که برام میجنگید و بهم فضا میداد.

اما خب آخر مگر گناه من چه بود؟!

با کلمات میبوسمت.

اگه برحسب اتفاق دلت برام تنگ شد، مثل همین الان چیزای بد رو به یاد بیار.

اگه ناپدید می‌شد، هیچ‌کس دنبالش نمی‌رفت .

میتونم بشنوم صدای توی سرتو،که ای سم؛چرا اثر نمیکنی؟

زخم‌های بی‌نظیری به تن دارم، اما تو مهربان‌ترین‌شان بودی، عمیق‌ترین‌شان، عزیزترین‌شان. تو شرحه شرحه سینه‌ی مرا به بند بند انگشتانت، نوازش کردی و به من فهماندی که جز این درد، دردی نیست که مرا از پا درآورد.

نه چتر با خود داشت نه روزنامه نه چمدان، از کجا باید می‌دانستم مسافر است؟!