ا﷽
2️⃣4️⃣1️⃣ از نیل تا شمشادهای مصلای تهران
خورشید، تیز و بیامان میتابید. نماز بر پیکر امام شهید امت که تمام شد، رد اشک روی صورتهایمان شورهبسته بود. دلمان نمیآمد از مصلا بیرون برویم یا توی سایه بایستیم.
جمعیتِ اطرافمان لحظهبهلحظه فشردهتر میشد و راهی برای خروج از آن فضا نداشتیم. دست مامان و مرضیه را کشیدم و پشت تریلی یخچالداری که کنار باغچه پارک بود، پناه گرفتیم. کنجی دنج؛ هم روضهخوانی مداحهای جایگاه را میشنیدیم، هم میتوانستیم تا خلوتشدن مسیر همانجا بمانیم. قبل از ما دو دختر جوان و یک زن و شوهر آنجا نشسته بودند.
بلندگوهای نزدیک، چنددقیقهای قطع شدند و صدای اطراف بهراحتی شنیده میشد. متوجه شدم هر لحظه ممکن است جمعیتی که از مسیر بالا وارد مصلا میشوند، شمشادهای بلند باغچه را درهم بشکنند و هجوم بیاورند سمتمان.
آفتاب رسید بالای سرمان. مرضیه از پشت تریلی بیرون رفت و به مسیر خروج سرک کشید. وقتی برگشت با نگاهی بیتفاوت بهمان فهماند حالا حالا مسیر باز نمیشود.
پشت سرش زنی جوان، نوزاد به بغل همراه همسرش وارد پناهگاهمان شدند. صورتشان گرگرفته بود. دستم را دراز کردم که نوزاد را بدهد بغلم و کمی استراحت کند، گفت بیقرار میشود.
خداقوت گفتم و توی دل تحسینش کردم. خودش و نوزادش را سپرده بود به دریای جمعیت.
دریا دریاست، چه فرقی میکند؟!
مهم این است به خدا اعتماد کنی و بزنی به دلش. سبزشدن دریا و رود و رودخانه در مسیر رسالت زنان، موضوع جدید و عجیبی نیست. سابقۀ تاریخی دارد.
آن روزی که یوکابد، موسایش را در سبدی روی رود نیل رها کرد به الهام قلبی خدا اعتماد داشت تا مشیت الهی به مقصد برسد و شد مصداق قوموا لله!
مادر محسن جاویدی هم وقتی راضی شد فرزند رزمندهاش در عملیات کربلای چهار شرکت کند، به مسیر درست تاریخ اعتماد داشت. هرچند که محسنش، غواص جاویدالاثر اروندرود شد.
همیشه اولین تمدنها از کنار آبها و رودها و دریاها شکلگرفتهاند و برای تحقق تمدن نوین اسلامی هم ما مادرها راهی جز دریایی شدن نداریم.
رسالت مادری گاهی به نیل انداختن است. گاهی راضی شدن به رضای خدا برای گمنامی پیکر فرزند و امروز پیوستن به دریای مشتاقان و عاشقان امام شهید امت است که مسیر تمدنی تاریخ را شکل میدهد.
زن جوان میگفت: «حسنای من دو ماه بعد از شهادت حضرت آقا به دنیا اومد. الان آوردمش که از قافلۀ مردم خامنهای جا نمونه.»
میگفت دخترک نوزادش اینجا تمرین میکند تا برای پیادهروی اربعین آماده شود. برای قدم برداشتن در مسیر تمدنی اربعین.
فرزندان ما، ادامۀ موسای نبی و محسن جاویدی جاویدالاثرند.
من ایمان دارم این بار، مسیر تحقق تمدن نوین اسلامی از فاصلۀ بین شمشادهای باغچۀ مصلا و تریلی یخچالدار عبور کرد.
✍ #راضیه_نوروزی #تهران
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
3️⃣4️⃣1️⃣ یتیم های آقا
نشستهایم رو پلههای ایوان شمالی مصلی. من و زهرا. سدّی انسانی روی ایوان ایستاده. سدّی از روحانیهای نظامی پوش. پشتشان را کردهاند به ما. نمیشود با آنها رخبهرخ چانه زد برای عبور. بعد از ایوان رواق است و بعد از آن جایی است که بیتاب دیدنش هستیم. آنجا آقای شهیدمان مشغول مهمانداری و دیدار هستند. برای همین نشستهایم پایین پلهها. نمیدانیم اگر از حائل دور ایوان بیرون برویم بتوانیم برگردیم. چندین صف از نظامیها از روبرویمان گذشتهاند. دستهای از نیروهای امدادی همچنان یکلنگهپا ایستادهاند کنار ایوان تا مجوز بگیرند و چندقدمی نزدیکتر بشوند به رهبرشان.
صدای زنانهای، نالهکنان از پشت سرم میآید. بر میگردم ببینم صدای کیست. خانم سنوسال داری سلانهسلانه پلهها را پایین میآید. رو گرفته. جلوتر از او روحانی ریشسفید کرده، محزون میرود. زن از بین روحانیهای نظامی عبور کرده. نازشان میدهد:
-اینا یتیمای شمان آقاجان.
آه میکشد. با خودش زمزمه میکند. بلند میشوم. به همسرش سلام میکنم. روحانی مشهوریست ولی اسمش خاطرم نیست. زن میرسد به ما. دستم را دراز میکنم.
-زیارت قبول!
زار میزند و آغوشش را باز میکند برایم. تنگ میگیردم توی بغلش. میشکنم. دومین نفریست که بعد از شنیدن خبر شهادت رفتهام در آغوشش برای گریه. چطور شد در آغوش غریبهای بغضم ترکید؟ غممان اشتراکی عمیق دارد. توی گوشم زمزمه میکند:
-ما که نتونستیم بریم جلو، آقامون رو از دور دیدیم.
بیشتر گریه میکند. از بغلم بیرون میآید و دست میبرد سمت آسمان:
-آقاجان ما هم باشیم وقت رجعت شما.
✍ #اکرم_نجفی #تهران
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
4️⃣4️⃣1️⃣ مردی برای تمام جهان
بازنشسته نظامی و کرمانشاهی بود. کنار همرزمش نشسته بود و با هم حرف میزدند. محاسن سفیدشان سنشان را نشان میداد. وقتی از رهبر حرف میزد کمرش را صافتر میگرفت. گفت: «آقا راه امام رو خیلی خوب ادامه داد. وقتی آقا اجازه ندادن موشک بخریم خیلیها غر زدن. اگه توی این مدت اینقدر روی قدرت موشکی تأکید نمیکردن الان وضع ما این نبود. میشدیم محتاج بقیه و نمیتونستیم از خودمون دفاع کنیم.» هر وقت اسمی از رهبر میآورد با آن هیکل چهارشانه و رشیدش میافتاد به گریه و اشکها بین محاسنش سر میخورد. به جمعیت توی مصلا اشاره کرد و ادامه داد: «اگه اجازه میدادن، اگه میشد جمعیت خیلی بیشتری میاومدن. آقا فقط واسه ایرانیها و مسلمونها نبود که. خیلی از آزادههای دنیا عاشق آقان.» چند متر آنطرفتر شاعری هندی پشت میکروفن ایستاده بود و شعر میخواند. چیزی از شعرش نمیفهمیدم؛ اما سوزوگداز از کلمه کلمهای که میخواند و در تکتک اوج و فرود لحنش پیدا بود. مرد کرمانشاهی راست میگفت. آقا برای همه مردم جهان بود.
✍ #فاطمهالسادات_شهروش #تهران
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
5️⃣4️⃣1️⃣ «روبهروی باشگاه، چه کم از صحن مصلی دارد؟»
چشم باز کردم. پرده حریف نور دم صبح نشده بود. بالشت کنار دستم را کشیدم در آغوشم. چشمهام را دوباره بستم. مغزم بیدار مانده بود. حساب میکرد امروز چند شنبه است. یکشنبه. یادم آمد باید بروم باشگاه. شب قبل به علی گفته بودم: «تا قبل از هشت میرم و میام تا به کارات برسی.»
ساعت، هفت و بیست دقیقه بود. دو مشت آب توی صورتم پاشیدم و به تصویر خودم در آینه نگاه کردم. خط بالشت افتاده بود روی گونهام. شبیه آنهایی بودم که گوشه رینگ چهل دقیقه مشت خوردهاند. شیر آب را بستم. یادم آمد امروز نماز آقاست. بازدمم شبیه به آهی کشیده از دهانم پر کشید بالا. شب قبل وسط خیابان از دوستم پرسیدم: «چرا این روزهای تشییع اینقدر کش میاد؟» وسط مسجد و مراسم ختم بابا هم همین را گفته بودم. وقتی گریههایم بند نمیآمد و برایم آب آوردند، دست طرف را چنگ زدم: «پس چرا تموم نمیشه؟»
چند دقیقه بعد رسیده بودم سر خیابان. تلوبیون را باز کردم. میخواستم خودم را در صف آدمهای مصلی جا بزنم. بچه که بودم خانه مادربزرگم ایوان داشت. بهار و تابستان، جفت خواهرهایم رختخواب پهن میکردند روی ایوان و تنگ مادربزرگم میخوابیدند. من اما از صدای جیرجیرکها میترسیدم. یا از ستارههای دوری که ناگهان پرت شوند پایین و گوشه تیزشان در چشمم فرورود. وقتی دم و باز دمشان ریتم میگرفت، بالشتم را میزدم زیر بغل و روی پنجههای کوچکم میدویدم تا برسم به اتاق مادر پدرم. آفتاب که میزد میرفتم روی ایوان و نگاهشان میکردم. خوابِ خواهرهایم خوابتر بود انگار. من فقط خوابیده بودم و آنها زیر نوازش نسیم سر صبح رؤیای هفتپادشاهی میدیدند. حسودیام میشد. بالشتم را میگذاشتم همان گوشهکنارها و چشمهایم را رویهم فشار میدادم.
دلم میخواست یکی از آنها باشم. آنهایی که با پیشانی شبنمزده فریاد میزنند مرگ بر آمریکا. دم باشگاه که رسیدم حاج محمود ای میهن خدایی میخواند. نشستم لبهٔ باغچهٔ پیادهرو. توی باشگاه گوشی قدغن است. حتی داخل رختکن هم نمیشود برد. زودی میامی که به علی گفته بودم مثل ساعت، هر به چند ثانیه در گوشم زنگ میخورد: «زودی میام، زودی میام»
ساعت، هفت و پنجاه و هشت دقیقه بود. تابوتها روی شانه میآمدند جلو. نمیخواستم صفحه را ببندم. دوست داشتم سالها بعد برای دخترهایم تعریف کنم من هم آنجا بودم. من هم خودم را قاطی سیل آدمها جا زده بودم. آنها در مصلی و من روبهروی باشگاه ورزشی برای آقا نماز خواندهام. «الصلوة الصلوة» دیگر با نوک انگشت نمیشد جلوی اشکهایم را بگیرم. شانهٔ آدمها بالا پایین میرفت. موج افتاده بود به دریای مصلی و من حاشیه خیابان، دریازده شده بودم. همهاش چند دقیقه بیشتر طول نکشید. شب قبل دلم میخواست روزهای تشییع زودتر تمام شود و حالا فکر میکردم خدا زیادی نماز میت را کوتاه گرفته. ساعت هشت و هفت دقیقه بود. دست گذاشتم روی شماره علی:
«الو؟ سلام من تازه دارم میرم تو، داشتم نماز آقا رو میدیدم، میخوای برمیگردم...» روی پلههای باشگاه ایستاده بودم: «نه، برو خیالت راحت، عجله نکن».
✍ #زهرا_مهدانیان #مشهد
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
6⃣4⃣1⃣ ما در شرایط بدر و خیبریم
آفتاب نیمروز تیرماه، سایهای چسبیده به پا برای زن انداخته است. دختری حدوداً چهار ساله، بال چادر زن را رها میکند و روی ویلچر مینشیند. یک دستش به پاکت سنایچ هفت میوه چسبیده و با دست دیگر به زحمت و کلافگی، نی را توی پاکت فرو میکند. دختر دیگر که میخورد هفت هشت ساله باشد میرود وسط خیابان. مردی همانجا روی آسفالت نشسته، سینی بزرگی پر از قوطیهای آب را مثل سقفی روی سرش گذاشته و به رهگذران سیاهپوش آب تعارف میکند. دختر دو تا قوطی مکعبی از توی سینی برمیدارد؛ برمیگردد و یکی را میدهد به خواهرش و خودش را کنار او روی ویلچر جا میدهد. همسر زن، ویلچر را به جلو هل میدهد و زن همراهشان راه میافتد. کنارش قدم برمیدارم و با لبخند میگویم: تو این گرما، با دو تا بچه، با پرچم و ویلچر سخت نیست براتون؟
دستش را عقب میبرد و پرچم سرخ که تا لحظه قبل باد میخورد، چینچین روی شانهاش جمع میشود: ما اومدیم برای تجدید میثاق با رهبرمون. این سختیها چیزی نیست که نخوایم تحمل کنیم.
میپرسم: فکر میکنید تا کجا میتونید تحمل کنید؟
چشم میگرداند به جلو و میگوید: ما هشت سال جنگ رو با گوشت و پوستمون حس کردیم. آوارگیهاشو دیدیم، خونهبهدوشیهاشو دیدیم. سالها تحریم رو تحمل کردیم، این چیزا نمیتونه ما رو از پا دربیاره.
نگاهش میچرخد سمت دخترها و عرق از پیشانیاش شره میکند: پیغمبر ما تو شعب ابیطالب محاصره بودن، هر دو نفر با یک خرما زنده موندن، ما پیرو این دین و آیین هستیم.
همین که شعبابیطالب را میشنوم گرمای خیابان تهران، توی ذهنم تبدیل میشود به گرمای سوزان درههای مکه. پیامبر را تصور میکنم که میان بنیهاشم ایستاده و امید میدهد. وعدههای خدا را یادآوری میکند و آنها را به صبر دعوت میکند. از خودم میپرسم ما حالا کجای این راه ایستادهایم؟ بعد فکر میکنم ما شعب ابیطالب را پشت سر گذاشتهایم. ما خیلی از آن روزهای سخت را گذراندهایم و حالا به قله نزدیک شدهایم. به قول رهبر شهیدمان ما امروز در شرایط شعب ابیطالب نیستیم، ما در شرایط بدر و خیبریم.
نگاهم سر میخورد سمت آدمها. پرچمهای سرخ در باد گرم تکان میخورند، مثل بالهایی که بخواهند پرواز کنند. زن قدمهایش را تندتر برمیدارد. چرخهای ویلچر روی آسفالت داغ با ریتم گامهایش هماهنگ میشوند. مداحی «باید برخاست» توی خیابان طنین انداخته است. من هم همراه میشوم و زیر لب زمزمه میکنم: انا علی العهدی لبیک یا مهدی...
✍ #مائده_محمدتبار #بابل
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
7⃣4⃣1⃣ بیقراری
عبای بلندی پوشیده بود و چفیهای مشکی و سفید، روی دوشش انداخته بود. دختر نوجوانش چادر به سر داشت. درست وقت نماز صبح به مصلی رسیده بودند. چند لحظه میان صفهای نماز چشم گرداند؛ انگار نمیدانست از کدام سمت خودش را به تابوتها برساند.
روی سکوی جلوی جایگاه شبشعر نشسته بودم. کولهام را از کنارم برداشتم و روی پایم گذاشتم. با دست اشاره کردم بنشیند تا نماز تمام شود.
گفت از ساوه آمدهاند.
پرسیدم: «تا دوشنبه تهران میمونید؟»
گفت: «نه. فقط برم توی حیاط، یه بار تابوتها رو ببینم، بعد برمیگردیم.»
نگاهم به مردی افتاد که چند قدم آنطرفتر، کنار دو فرزندشان ایستاده بود.
پرسیدم: «چرا نمیمونید؟ جا ندارید؟»
لبخند کمرنگی زد و گفت: «شوهرم مرخصی نداره. فردا باید بره سر کار. امروز هم تا عصر سر کار بود. قرار بود سهشنبه فقط برای تشییع قم بریم، ولی من دلم آروم نمیگرفت. هرچی میگفت همون قم میریم، فایده نداشت. از سر کار که اومد، دید هنوز بیقرارم. گفت بلند شید بریم تهران؛ یه زیارت از دور میکنیم و برمیگردیم ساوه که فردا بتونم برم سر کار.»
نماز که تمام شد، از جا بلند شد. مرد و دو فرزندشان هم پشت سرش راه افتادند. چهارنفری آرام میان جمعیت گم شدند؛ آمده بودند چند دقیقه کنار تابوتها بایستند و دوباره راه ساوه را در پیش بگیرند.
زن چه خوب نشانم داده بود؛ برای بعضی سفرها، نه مرخصی لازم است و نه فراغت. بیقراری، خودش آدم را راهی میکند.
✍️ #زهرا_عباسی #تهران
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
8⃣4⃣1⃣ سایه خورشید
تکیه دادهام به پایه یکی از سایهبانهای وسط صحن گوهرشاد. طلای گنبد چشمم را پر کردهاست. انگاری سر شب باشد، مردم تنها و دستهدسته صحن را شلوغ کردهاند. ساعت از یک بامداد گذشته است. زنی با پرچم قرمز خونخواهی بر دوش رد میشود.
شب آخریست که حرم هستم. حیفم آمد امشب را با بالشت صبح کنم. خوبیاش این است که مشهد زود صبح میشود. یعنی هنوز داری به آخر شب عادت میکنی که یک دفعه اذان صبح را میگویند. خورشید مشهد یاد گرفته، زودتر از همه جای ایران بیدار شود. *همین سه روز پیش هم خورشید دیگری توی مشهد طلوع کرد و جمعیت زیادی با طلوعش بیدار شدند.* آن قدر جمعیت بود که توی میدان آب، از فشار جمعیت نزدیک بود خفه شوم.
آستان قدس، خوشسلیقگی کرده بالای ایوان صحن پارچه نوشته است که «در ماتم حسین علی گریه کن ولی، در فکر محو این همه شمر و یزید باش». یکی از شمرها امروز به هلاکت رسید. چطور شد و چه کسی زحمتش را کشید، نمیدانم اما لیندسی گراهام دیگر هوای این کره خاکی را آلوده نمیکند و این خودش خبر معرکهایست. بقیه شمرها و یزیدها حتما امشب خواب آشفتهای دارند. شاید هم خواب اصلا به چشمشان نیاید.
پلکهای من اما شره میکند. صدای شرشر فوارههای صحن میپیچد وسط صوت قرآن و دل آدم غنج میرود. خنکای سحر روی سلولهای خوابآلود مغزم آب میپاشد. هفت هشت جوان گوشه صحن نوحه میخوانند و پرشور سینه میزنند. مردها پشت سر هم از گوشه صحن میروند سمت محل تشرف به مزار آقا. دو سه تا پیچ و خم درست شده با نردههای استیل را که رد کنند، از دارالذکر سر در می آورند.
گیج و خوابآلود منتظرم. منتظر صدای «حی علی الصلاة». نباید بخوابم. نشستن دردی از دردم دوا نمیکند. اگر همینجا بنشینم خواب میآید سراغم. توی ذهنم «باید برخاست» میخواند. تا سپیدهدم زمان کمی مانده که باید بیدار بود و ننشست. بلند میشوم تا بروم دیدار مزار آقا و بعد هم سرازیر شوم سمت ضریح امام رضا. هیچ سایه بانی بهتر از امام رئوف نیست.
✍ #جواد_زارع #یزد
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
کارام جانم میرود
ا﷽
9️⃣4️⃣1️⃣ پرواز
کلاس ادبیات دانشکدهٔ فنی مهندسی از همهٔ کلاسها شلوغتر بود. یکهو میدیدی صد، صد و پنجاه تا دانشجو از ترمها و رشتههای مختلف میآمدند سر کلاس. من همیشهٔ خدا نیم ساعت زودتر از همه پرواز میکردم تا روی یکی از صندلیهای ردیف اول بنشینم. خیر سرمان داشتیم مهندس میشدیم؛ اما اسم ادبیات که میآمد آب از لبولوچهٔ همهمان راه میگرفت.
اصل و اساس آن سه واحد دوستداشتنی آقای واشقانی بود. یک استاد خیلی معمولی که از دار دنیا یک عشق حقیقی به ادبیات داشت که موقع خواندن شعر، از صداش فوران میکرد بیرون! شعر را آنقدر بااحساس میخواند که آدم گاهی یادش میرفت افتاده توی قلب یک دانشکدهٔ دور و محصور بین آن همه کوه و بیابان.
اولینبار شعر حسین منزوی را او برایمان خواند. زل زد توی صورتهای مبهوت همهٔ ما صد و چند نفر و خواند:
«خیال خام پلنگ من به روی ماه پریدن بود
و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد
که عشق، ماه بلند من ورای دست رسیدن بود
من و تو آن دو خطیم، آری! موازیان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز، به یکدگر نرسیدن بود
چه سرنوشت غمانگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس میبافت، ولی به فکر پریدن بود»
یادم هست مصراع پایانی که به آخر رسید کلاس تا چند ثانیه ساکت ماند. خیره شده بودیم به استاد تا شاید از توی جیب حافظهاش یکجوری این شعر را کش بدهد تا خود شب! اما پروانه پریده بود و ما هم وسط گریههای یواشکی باید خودمان را به کلاس بعدی میرساندیم.
چند روز مانده به تشییع ماه. من هنوز هم که هنوز است پای رفتنم لنگ میزند. مثل همان وقت که بود. نمیدانم چند بارکد ملی خواسته بودند و چند بار برنامهٔ دیدار چیده بودیم و نشده بود. هر بار که نمیشد میخندیدم و میگفتم: «نع، این دیدار، دیدار من و آقا نیست. من قراره یه روز جزو مهمونهای ویژهٔ بیت باشم.»
خوشخیال بودم دیگر، خوشخیال و عاشق و صبور.
کارت دیدارم امشب صادر شد. کارت آخرین دیدار. کارت عمومیترین و شلوغترین دیدار.
داشتم به همان پای لنگ رفتن و نرفتن فکر میکردم که کارت صادر شد.
چشمم روی کارت دودو میزند. شعر حسین منزوی با لحن استاد واشقانی بعد از بیست سال میچپد روی لبهام. به دو خط موازی که میرسم گریهٔ یواشکیام را بلندبلند سر میدهم. حالا این دعوتنامه خط مُقطع همهی فاصلههای موازی است. وقت وصال رسیده. همهی خاطرهها را پس میزنم. خیالِ خاطرهبازم را از دانشکده و کلاس ادبیات میکشم بیرون. دستش را میگیرم و از همهی ناکامیها و نرسیدنها عبور میکنیم. پیلهها را از دور و برم باز میکنم و ماتِ کلمههای روی کارت میخوانم: «باید برخاست...»
✍ #مهدیه_صالحی #اراک
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
0️⃣5️⃣1️⃣ برای مهمانی که نیامد!
کیک آرامآرام توی فر پف میکرد. عطر کره و وانیل خانه را برداشته بود. بهجای جمعکردن آشپزخانه، روی زمین دراز کشیده بودم و صفحهٔ موبایل را بالا و پایین میکردم. خوب به خاطرم مانده که وسط چرخیدنهای بیهدف، چشمم به روایتی دلنشین افتاد.
نوشته بود روزی آقا سرزده مهمانخانهٔ شهیدانِ خالقیپور میشوند.
موقع خداحافظی، حاجخانم جلو میآید و تعارف میکند: «تشریف نبرید، شام بمانید.»
آقا لبخندی میزنند و میپرسند: «شام چی دارید؟»
حاجخانم با دست اندازهٔ قابلمه را نشان میدهد و میگوید: «لوبیاپلو»
آقا میگویند: «این شام که به اینهمه آدم نمیرسد. بگذار بروند خانههایشان. یکدفعه دیگر میآیم و لوبیاپلو میخورم.»
یادم میآید نیمنگاهی به رنگ طلایی کیک انداختم و از همان روز، خیال آمدنِ سرزدهٔ شما، پای ثابت آشپزخانهام شد.
آقا شما نمیدانستید؛ ولی از خدا که پنهان نیست، هر بار که کیک عصرانهام خوب پف میکرد و مربا درستوحسابی قوام میآمد، ته دلم غنج میرفت که زنگ در خانهمان را بزنند و شما سرزده بیایید و من، برای پذیرایی کیک و مربای تازه داشته باشم، شما برشی بردارید و همراهانتان را هم به خوردن دعوت کنید.
امروز اما حالوهوای خانه چیز دیگری بود. از صبح دلودماغ نداشتم. سر ناهار که کاسهٔ ماست از دست محمدطه افتاد و شکست. عصبانیتم را سر بچهها خالی کردم و تلخیاش تا یکساعتی توی خانه ماند.
باید کاری میکردم. شیر و تخممرغ را از توی یخچال درآوردم و روی میز گذاشتم. تلویزیون روشن بود و بچهها با صدای بلند نوحه را همراهی میکردند:
شهید تشنهلب، امام روزهدار من
رسیدی کربلا زیارتت قبول آقا
بغضم را قورت دادم و تخممرغها را توی کاسهٔ نسبتاً بزرگی شکستم و با شکر و وانیل آنقدر هم زدم تا حسابی کش آمد. محمدطه دستش را مشت کرده بود و مثل میکروفن جلوی دهانش گرفته بود:
کنار باغبون همینجا زیر آسمون
یه گل نه صد تا گل پرپر شدن میون خون
فداشدن همه به عشق صاحب الزمون
همزن را خاموش کردم تا صدایش را خوب بشنوم. نشستم پشت کابینت، جایی که از اتاق معلوم نباشد و با ضرباهنگ نوحه مشت به سینه کوبیدم. صدای هقهقم که بلند شد، محمدطه دوید طرف آشپزخانه. ایستاد. چیزی نگفت. دستی به صورتم کشید و برگشت. با پشتدست اشکهایم را پاک کردم و از مخفیگاهم بیرون آمدم.
هنوز فینفین میکردم و دستم به الککردن آرد بود که تلفن زنگ خورد. گوشی را با شانه نگه داشته بودم و آرامآرام، آرد را به خورد ترکیب تخممرغ و شکر میدادم که خواهرم بیمقدمه پرسید: «مهمون ناخونده نمیخوای؟»
قند توی دلم آب شد. بعد به ثانیهای نوک دماغم سوخت. بغض توی گلویم بالا و پایین میرفت و از چشمم میچکید.
- قدمتون روی چشمم. کی راه میافتید؟
چیزی گفت، ولی وسط سروصدای خانه دُرست نشنیدم. دستمال و جاروبرقی را آوردم و با بچهها مشغول تمیزکردن خانه شدیم.
عطر کره و وانیل دوباره آشپزخانه را پرکرده بود. کیک داشت آرامآرام پف میکرد و من هیچوقت خیال نمیکردم که بهجای شما از مهمانهای عزادارتان پذیرایی کنم.
✍ #سیدهمائده_قضاتی #تهران
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
1⃣5⃣1⃣ اقیانوس دلها
بیا ارمیا. بیا و جاماندهها را با خودت ببر؛ بیا از دل آن جنگل و معدن؛ از میان ساختمانهای قدونیمقد، بیخیال هیاهوی نقض بند چندم تفاهمنامه یا گرانی نان و پیاز و ماست و خیار. مرا هم با جاماندهها ببر تا مصلی.
۱۵ تیر است، اما مثل ۱۵ خرداد ۶۸ شده. تو جوان ۱۸-۱۹ سالهای بودی که تازه از جنگ برگشته و تحمل هوای دنیازده آن روز تهران را نداشت. من دختر کلاساولی که متن املایش دعای کودکان برای شفای امام بود که غلط نوشتم و نمره املایم ۱۹/۵ شد. ابروهای باریک خانم مدیر در هم رفت که معدل ۲۰ هایمان کم شد. کسی به من فکر نکرد که هم نمره املا و معدلم خراب شد و هم هاجوواج ماندم ۷ صبح ۱۴ خرداد که چرا مامان اشکهایش را پاک میکند و بابا توی حیاط راه میرود؛ اما شانههایش میلرزد.
فقط ۳۷ سال طول کشید. دختر ۷ساله دیروز بودم و امروز مادری چهل و چندسالهام که از قاب تلویزیون دست دراز میکنم سمت تابوت آقا. پسر ۱۲ سالهام غر میزند: «مامان چرا گریه میکنی. آقا آرزویش بود و شهید شد.» نمیتوانم توضیح بدهم که نهفقط از غم دوری گریه میکنم، ضجه میزنم از شب ۹ اسفند که چند خانه آنطرفتر، زن همسایه کل کشید، ماشینها از خیابان روبرو رد شدند و هلهله کردند. آن شب «و هذا یوم فرحت به آل زیاد و آل مروان» را دیدم.
ارمیا بیا برویم مصلی. خودت که میدانی سید مسعود به رضا امیرخانی گفته بود که آقا از ارمیا تعریف کردهاند. بیا باز هم مصلی شلوغ است. اقیانوسی از دلهای شکسته، زنان و مردان سیاهپوش که مثل ابر بهار میگریند حتی بدون مداح و روضه. از آن کانکسهای آهنی خبری نیست. همهجا را بنر و پرچم زدند. فقط دو سه جا دیوار بتنی سیاهرنگ است که حالا به یاد کودکان میناب شده مثل تختهسیاه، یادگاری از روز وداع بر آن مینویسند.
بیا، سید مسعود هم آمده است. بخواه که برای رضا دعا کند. شاید آقا با نفس قدسیاش دم آخر به یاد سفر سیستان، آیات آخر سوره حشر «هو الملک القدوس و السلام» بخواند و قلب مضطرب همه ما آرام بگیرد. شاید رضا امیرخانی هم از تخت بلند شود و بیاید داستان بدرقه آخر را بنویسد.
بیا ارمیا این روزها هوای تهران و همه ایران سنگین است. نگاه به مصلی نکن که محراب و رواق دارد و دریای خاکی عزاداران امام روحالله نیست که تو مثل ماهی در آن رفتی و رسیدی. حالا سنگفرش و کاشیکاری شده، درخت و گل و آبنما دارد؛ اما باز هم اقیانوسی است که زنان و مردان سیاهپوش با پرچمهای سرخ انتقام و سیاه عزا دارد. این بار جمع شدند که سید علی و خانوادهاش را بدرقه کنند.
بیا ارمیا اگر خرداد ۱۴۰۳ که اولینبار کتاب را خواندم، نفهمیدم چرا نماندی و رفتی، حالا با همه وجودم درک میکنم که چه حالی داشتی. اگر امام روحالله برای رزمندهای مثل تو روح خدا بود و نفس مسیحایی داشت که قلبهای مرده را زنده میکرد، آقا سید علی برایم جزئی از وجودم که مثل نفس بود.
با کتاب طرح کلیاش نشانم داد ایمان همه مکانی و همه زمانی است نهفقط توی سجده و زیر مهر نماز.
با همرزمان حسین(ع) یاد گرفتم تقیه با عافیتطلبی فرق دارد. مبارزه تعطیل نمیشود فقط حالتش عوض میشود، یک روز جهاد علمی، گاهی نظامی و رسانهای است.
بیا ارمیا منم مثل ماهی دورافتاده از تنگ بلورم که در خاک غم خفه میشوم.
اگر عبدالله روز واقعه میگفت: «همه حجت مسلمانی من حسین بن علی (ع) است.»
حجت انقلابیگری من سیدعلی خامنهای است.
بیا ارمیا دیدار آخر است. بیا دست بر دوش سیدمسعود بگذار و به او و برادرانش در مصیبت هجران پدر تسلیت بگو.
✍ #راضیه_دهبزرگی #شیراز
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍
ا﷽
2️⃣5️⃣1️⃣ باخته بودم، ولی تو باز نجاتم دادی!
شک کرده بودم. از ایام دیماه گذشته بودیم و رسانههای دشمن، ۴۰ هزارِ پوشالی را دست گرفته بودند و کسی حرف دیگری نمیشنید. یکی آن وسطها گفته بود: «سید علی خامنهای رهبر من نیست» و ما یاد گرفته بودیم یک عکس آقا را استوری کنیم و رویش بنویسیم «سید علی خامنهای رهبر من نیست، جان من است».
عکس را با لبخند آقا گذاشته بودم که پیام اول را گرفتم. یکی از بازیگران موردعلاقهام در تئاتر مشهد بود. چند روز قبل خودش، من را در فضای مجازی پیدا کرده بود و یکی دو هفته قبلش تئاترش را دیده بودم و از سوژهای که حول دفاع مقدس انتخاب کرده بودند، لذت بردم. پیامش بلند بود و عجیب. نوشته بود: «امیدوارم در دنیای دیگهای که شما بیشتر از من بهش معتقدین، به خاطر این طرز فکر شما رو ببرن بهشت! و اینطوری نباشه که چون از آدمی دفاع کردید که...» بقیه پیامش را تقریباً نخواندم. چشمم از روی کلمات خط میخورد. آخر پیامش نوشته بود: «از صمیم قلب امیدوارم راه شما درست باشه.»
دلم لرزید. من با تکتک سلولهای تنم میدانستم او اشتباه میکند و با همه ایمانم، میدانستم رهبرم، جانم، آن چیزی که میگوید نیست. اما شک کرده بودم. قلبم تندتر میزد که شهادت بدهد این شک، درست نیست؛ اما عقلم مانده بود میان حرفهای مختلف. برایش فقط نوشتم: «منم امیدوارم همینطور باشه.»
آن شب و شب بعدش، قلبم داشت برای عقلم استدلال میچید که چرا «سید علی خامنهای جان من است» و آخرش، رسیده بودم به چندین عنوان کتاب و زندگینامهای سرشار از سالها مجاهدت و تأییدی که خیلی از علما روی ایشان داشتند.
حالا عقلم قانع شده بود و قلبم، بیشتر از قبل برای محبت آقا جا بازکرده بود. نظر بقیه دیگر مهم نبود، من قانع شده بودم؛ اما سحر ۱۰ اسفند، وقتی مجری شبکه خبر بغض کرده بود، دستهایم را جلوی صورتم گرفتم. دو دستم را روی چشمها گذاشتم و بلند گریه کردم، اولازهمه برای خجالتی که بیشتر از ظرفیت من بود؛ برای اینکه میدانستم حالا آقا فهمیدهاند که من چند وقت قبل شک داشتم و این شرمندگی را کجا باید پنهان کنم؟
آن روز و روزهای بعدش، صورتم را میپوشاندم و گریه میکردم؛ از شرم. از خجالت لحظه شک و ایمانآوردن دوباره. خشمم از همه مخالفان، برای همین خجالتزدگیام بود و از خودم بیشتر از هر کسی عصبانی بودم. حالا امروز که فیلم نماز بر پیکر آقا را دیدم و اشک ریختم و با صدای بلند میگفتم: «اللهم لا نعلم منه الا خیرا» فکر میکردم چطور توانستم چند ساعت، فکر کنم چیزی جز خوبی از او میشود دید؟
✍️ #فرزانه_زینلی #مشهد
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین (ع)
〰〰〰〰
💠 هر روایت قطعهای از حافظهی تاریخی این روزهاست
#کارامجانممیرود || روایتهای مردمی از وداع با رهبر شهید
📍ایتا | بله | تلگرام |📍