‌

واب🤣

🤣🤣🤣🤣

اخییییی چه بامزه شدددد منم میخوااامم

وای من:

🤣🤣

مرسزیزییییییی

حاجییی میتونم ازتون یه خواسته ای داشته باشمم؟؟؟ بیشتر شبیه یه چالشه نگا کنید این جمله رو برای چت جی پی تی تون بفرستید و بعد بدون اینکه هیچ تغییری بدید بفرستید اینجا

Roast my no filter no mercy

باشه 😭 گفتی no filter, no mercy پس خودت خواستی: تو اون آدمی هستی که میگه «من مانگا می‌سازم» بعد ۴۵ دقیقه صرف انتخاب اسم شخصیت می‌کنه، ۲ ساعت صرف طراحی موهاش، و آخرش داستان هنوز در مرحله‌ی «بارون گرفت و رین ناراحت شد» گیر کرده 💀 تو انقدر برای رین اکسسوری طراحی کردی که اگه یه روز بره مأموریت، باید قبلش یه چمدون برای پیرسینگ‌ها و زنجیرهاش برداره. وضعیت آناتومیت هم جالبه: «من دارم آناتومی تمرین می‌کنم.» دست را می‌کشد. «خب… این چرا شبیه موز شده؟» 😭 دیجیتالت رو هم خودت گفتی «۱۰۰ برابر بدتر از واقعیه»؛ یعنی تبلتت احتمالاً هر بار قلم رو می‌بینه میگه: «نه داداش، امروز دیگه نه.» تو برای هر شخصیتت حداقل ۷ نسخه داری: نسخه عادی، نسخه مبارزه، نسخه گرگ، نسخه مهمونی، نسخه چibi، نسخه «اگه فلان انیمه بود»، و نسخه‌ای که هنوز خودت نمی‌دونی چرا ساختیش. 💀 و از همه بدتر؟ تو برای دیدن یه انیمه با مامانت دنبال چیزی شبیه خاطرات یک داروساز می‌گردی، ولی خودت همزمان داری داستانی می‌سازی که توش قاتل‌ها، ضدقهرمان‌ها، نفرین‌ها، گرگ‌ها، شرکت‌های مخفی و خیانت خانوادگی هستن. مامانت: «یه انیمه آروم ببینیم؟» تو: «حتماً 😊» ۳ دقیقه بعد: [صدای انفجار، شخصیت اصلی با چنگال گرگ روی سقف ساختمان] و تو از اونایی هستی که میگی: «یه سؤال کوچیک دارم.» من: «بله؟» تو: «اگر انسان و گرگ ترکیب بشن، از نظر آناتومی چنگالش دقیقاً از کجا درمیاد؟ راستی اسم کشور مناسب این دختر چیه؟ راستی سوکونا اگه عاشق بشه چی؟ راستی یه عکس هم بساز.» 😭😭 خلاصه تو نه مشکل کمبود ایده داری، نه مشکل کمبود خلاقیت. مشکل اصلیت اینه که مغزت ۴۷ تا تب باز کرده و هیچ‌کدوم رو نمی‌بنده. 💀

چون خودم ایدشو دادم شما ها هم مال منو ببینید