مَدح او کار حسین است ببخشید مرا.

در طوافش سخن از عقل فراتر می گفت در حقیقت «لک لبیک برادر» می گفت! این اباالفضل که از قبله فراتر می رفت مرتضی بود که بر دوش پیمبر می‌رفت علی اکبر به ثنا گویی او می آید: چقدر منبر کعبه به عمو می آید مجید تال

آن یتیمان که به خرمای علی سیر شدند، دم گودال رسیدند، همگی شیر شدند!

یه چیزی بگم بگرخید

میشه لطفاً برام یه صلوات بفرستید، تشکر اگر دعای خیر هم بکنید که بغل‌تون می‌کنم، حس خوب بین ما می‌چرخه.

رنگ رخسارت چرا عمه جان پژمرده است هم به خود میلرزی و هم دلت افسرده است

خدایا همین‌قدر که حواست بهمون باشه، همین‌قدر که یه گوشه‌ی دل‌هامون آروم بشه، و همین‌قدر که بدن‌هامون سالم بمونه… برامون کافیه. اگه کسی درد داره، کمکش کن سبک‌تر بشه. اگه دلی خسته‌ست، یکم جون بگیره. اگه فکری آشفته‌ست، یه ذره خلوت پیدا کنه. پرتوی نورت بالای سرمون باشه روزای خوبمون کم نباشه و دل‌هامون به امید گرم بمونه. «که شمایید مولا و سرپرست من، آمین یا رب العالمین»

«آنگاه حضرت مریم درد زایمان او را به سوی تنۀ درخت خرمایی کشاند تا تکیه دهد از شدت ناراحتی گفت: ای کاش از مادر نَزاده بودم و فراموش شده بودم.»