باد پنجره را تکان می‌دهد ؛ دربین صدایِ غم‌آلودِ باد ، صدایِ خنده های تو میاید ، پنجره ها رد بوسه هایت را بر تنشان به رخ می‌کشند ، هر برگ در هر سقوط تورا صدا می‌زند . سبز رنگ می‌بازد ، زرد می‌شود ؛ مثل گونه های تو وقتی که بیمارمی‌شوی . از بوق های ممتدِ ماشین‌ها خبری نیست ، همه سکوت کرده اند ، مثلِ تو وقتی که حینِ گوش سپردن به باران عشق ، کتاب می‌خوانی . تو افسانه ی پنجره هایی . تو ، من هستی ؛ دختِ حقیقت هایِ دور و افسانه هایِ نزدیک . | برای گونه های زرد و گونه های سرخ ، یازدهم مهرماهِ هزاروچهارصد و چهار |

آفتابا چه خبر ؟! این همه راه آمدی تا به این خاکِ غریبی برسی ؟

رقصِ نور میان گیسوان ، چای هایِ داغ و قهوه هایِ بی‌شکر ، آستانه ی درها و چشم ها منتظر ، پاییز و پاییز و پاییز . |‌برای نگاه ها ، نور و گیسو ، سیزدهمِ مهرماهِ هزار و چهارصد و چهار |

اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را در خیالِ پیاله می‌دیدیم

سلام ! حال همه ی ما خوب است . ملالی نیست جز گم شدنِ گاه‌به‌گاهِ خیالی دور که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند .