گویی که روحِ زنانه ی این مملکت ، به خواب رفته ... نگاه کن ؛ دیگر باران هم نمی‌بارد . | از میانه ی یادداشت هایِ پراکنده دُخت ؛ ششم آذرماهِ هزار و چهارصد و چهار |

من و هلیا الان پیشِ همیم😭

بچه هاااااا واقعا بچم نازههه

اصن این شکلی بودم که وایِ من

عشق من!

یک ، دو ، سه . بشقابِ چینی ، دیوارِ سفید ، نقش های سرخ عکس را میگیرم اما این قاب چیزی کم دارد . من به اطراف مینگرم . همه جایِ این خانه چیزی کم دارد . چه چیزی کم است ؟ شاید هوا برای تنفس ، پنجره برای نگاه ... شاید حضورِ تو . این قاب را فقط حضورِ تو به دل می‌نشاند . | برایِ قاب های خالی و بشقاب های چینی ، دهم آذرماهِ هزاروچهارصد و چهار |

حالا که آمدی حرف ما بسیار وقتِ ما اندک آسمان هم بی‌باران است .