هدایت شده از هزارمن
خانهیِ دوست
خیلی نگردید، اون زنِ ایرونی که تک و بانمکه ایشونن.
بوی نونِ تازه و صدای رادیو اول صبح، رنگ قرمزِ لاکی و نقش و نگارِ دولت آباد.
از اون آدمایی که بوی تمیزی میدن و موهاشون برقِ پاکیزگی داره، هر جا کم آوردی دستت رو میگیرن و هر جا غمت از سرت گذشت میزنن روی شونهت که "من اینجام"