در روايت است كه: « لِلصّائِمِ فَرْحَتانِ: فَرْحَةٌ عِنْدَ إِفْطارِهِ، وَ فَرْحَةٌ عِنْدَ لِقاءِ رَبِّهِ. » روزه دار دو خوشحالى دارد:يكى هنگام افطار، و ديگرى هنگام ديدار پروردگار.(1) البتّه اين در صورتى است كه در فطور و سحرى، نخوردن در روز را تدارك نكند. دوازده روز از رمضان گذشته بود، روزه دارى در مسجد كوفه مى گفت: تا به حال گرسنه نشده ام، صوم هم براى او جوع آور نيست! با اين كه بعضى طالب چلومرغ و غذاهاى لذيذند. درباره ى مقدار خوردن در روايات آمده است:« وقتى كه گرسنه شدى، بخور. » (2) اگر انسان گرسنه باشد، نان خالى هم براى او لذيذ است، لذّت طعام را صائمين مى دانند. 1.كافى، ج 4، ص 65؛ من لا يحضره الفقيه، ج 2، ص 76؛ وسائل الشيعة، ج 10، ص 397؛ بحار الانوار، ج 93، ص 380. 2.مستدرك الوسائل، ج 1، ص 284؛ ج 16، ص 466؛ بحار الانوار، ج 56، ص 260؛ فقه الرضا، ص 340: « إِذا جُعْتَ فَكُلْ. »