-

‌اگر روزی بمیرم تمام کتاب‌هایی را که دوست دارم با خودم خواهم برد قبرم را از عکس کسانی که دوست‌شان دارم پر خواهم کرد و خوشحال از اینکه اتاق کوچکی دارم بی‌آنکه از آینده وحشتی داشته باشم دراز می‌کشم سیگاری روشن می‌کنم و برای همهٔ دخترانی که دوست داشتم در آغوششان بکشم گریه می‌کنم اما درون هر لذت ترسی بزرگ پنهان شده است ترس از اینکه صبح زود کسی شانه‌ات را تکان بدهد و بگوید: «بلند شو سابیر؛ باید برویم سر کار!» - سابیر هاکا / مجموعهٔ شعرمی‌ترسم بعد از مرگ هم کارگر باشم

آدمی که غرق میشه قطعاً می‌میره حالا چه میخواد توی دریا غرق بشه چه توی خیال و رویا و هرچیز دیگه‌‌ای، غرق میشی که تموم بشی، تویِ هر چیزی که غرق بشی؛ تموم میشی، میشکنی، میمیری . . .

مطمئنید از دل برفت هر آنکه از دیده برفت؟ اما به نظرم هیچ وقت از دل نرود هر آنکه از دیده برفت؛

- من سعدی نیستم ، جفا ببینم بگم :

اگر چه دل به کسی داد‏ جان ماست هنوز ؛

من وحشی بافقی‌ام ، در نتیجه : از گوشهٔ بامی ك پریدیم ، پریدیم ((:

قربان بودنت، که تو جانی برای من :))))

گفت: «مرا یادت هست؟» دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم. چرا یادم به وسعت همه‌ی تاریخ است؟ و چرا آدم‌ها در یاد من زندگی می‌کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟ - عباس‌ معروفی

بعضی نبودن‌ها، فقط نبودن نیستن، یه تکه از آرامشم با خودشون می‌برن . . .

عمدتا امام حسین ع اهل بلاک نیست! همه تو کلوز فرندن . . .

تو مگر در به دری، خانه نداری ای بغض؟! همه شب سر زده مهمان گلویم هستی ...