‌اگر روزی بمیرم تمام کتاب‌هایی را که دوست دارم با خودم خواهم برد قبرم را از عکس کسانی که دوست‌شان دارم پر خواهم کرد و خوشحال از اینکه اتاق کوچکی دارم بی‌آنکه از آینده وحشتی داشته باشم دراز می‌کشم سیگاری روشن می‌کنم و برای همهٔ دخترانی که دوست داشتم در آغوششان بکشم گریه می‌کنم اما درون هر لذت ترسی بزرگ پنهان شده است ترس از اینکه صبح زود کسی شانه‌ات را تکان بدهد و بگوید: «بلند شو سابیر؛ باید برویم سر کار!» - سابیر هاکا / مجموعهٔ شعرمی‌ترسم بعد از مرگ هم کارگر باشم

آدمی که غرق میشه قطعاً می‌میره حالا چه میخواد توی دریا غرق بشه چه توی خیال و رویا و هرچیز دیگه‌‌ای، غرق میشی که تموم بشی، تویِ هر چیزی که غرق بشی؛ تموم میشی، میشکنی، میمیری . . .

مطمئنید از دل برفت هر آنکه از دیده برفت؟ اما به نظرم هیچ وقت از دل نرود هر آنکه از دیده برفت؛

- من سعدی نیستم ، جفا ببینم بگم :

اگر چه دل به کسی داد‏ جان ماست هنوز ؛

من وحشی بافقی‌ام ، در نتیجه : از گوشهٔ بامی ك پریدیم ، پریدیم ((:

قربان بودنت، که تو جانی برای من :))))

گفت: «مرا یادت هست؟» دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم. چرا یادم به وسعت همه‌ی تاریخ است؟ و چرا آدم‌ها در یاد من زندگی می‌کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟ - عباس‌ معروفی

بعضی نبودن‌ها، فقط نبودن نیستن، یه تکه از آرامشم با خودشون می‌برن . . .

عمدتا امام حسین ع اهل بلاک نیست! همه تو کلوز فرندن . . .

تو مگر در به دری، خانه نداری ای بغض؟! همه شب سر زده مهمان گلویم هستی ...

جمال ثریا چقدر قشنگ میگه؛ اگر دیداری هم نباشد حتی اگر لمسی هم نباشد بی‌دلیل برای بعضی ها همیشه جایی در دلهایمان هست...