هرگز از تو چیزی به آنها نگفتم، اما تو را دیده اند که تن میشویی در چشمانم

تو رسوایی منی و مرا توان پنهان کردنت نیست مثل زخمی خون‌ریز، تو خون منی. چگونه پنهان‌ات کنم؟ چون دریایی خروشان، تو موج منی. چگونه پنهان‌ات کنم؟ به‌سان اسبی سرکش، تو شیهه‌ی منی. چگونه پنهان‌ات کنم؟ چون تپشی هراسان در قلب‌ام چگونه پنهانت کنم… و نمیرم؟

بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد✨

اما حالا، من مانده‌ام و هزاران حسرت. تو که جانه منی، چرا نتوانستم حتی دست‌هایت را لمس کنم؟!

به تماشا کردنم در احوالاتِ تاریکم قانع باش. چرا که من این روز ها حتی خودم را هم نمیشناسم، نگاه که می‌کنم در آیینه جسمی پوشیده از غم و خشم میبینم که جز مرگ، در انتظار هیچ چیز و هیچ کسی نیست

تو هیچوقت قرار نیست بفهمی من برای اینکه تورو ناراحت نکنم، چقدر خودم رو ناراحت کردم.

تاوقتی کلمات هستند خنجر به چه‌کارآید.؟

احتمالا تو تقدیرم نوشتن باید هر روز برای امیدواری تقلا کنی.