برا‌یکی‌از‌دوستامون‌الهی‌به‌رقیه‌میگید؟

خودش رفت ، با خودش و خانواده‌شو ، درختای باغچه‌شو حسینیه‌شو زیلو های آبی‌شو کتاباشو .. صندلی‌شو آخرین انگشتر توی دستشو چفیه‌ی دور گردنشو عبای کهنه‌شو صندل‌های وصله خوردشو ؛ جمع کرد و برد.. به‌جای چهل سال زحمتی که برامون کشید زیاد که نیست ؟! :))

ناگهان‌رفتی‌و صد‌سالِ‌دیگر‌هم‌اگر‌میرفتی‌باز‌هم‌ناگهان‌بود..

دستت‌روی‌سرم‌امامِ‌شهیدم:)

‌

تویی‌تسکینم:)

تهِ‌لطف‌و‌مرامی‌حسین؛ تو‌همونی‌که‌میخوامی‌حسین:)))

:)💔

همه‌روبردی بازاشکامودرآوردی..