مرگ بی رحم بود. آنقدر بی‌رحم که مهلت نداد برای آخرین بار از نگاه تو سیراب شوم. جایت همیشه در دلم درد میکند.

من خیلی آدم ریزبینی‌ام و همین جزئی‌بین بودن ، اذیتم می‌کنه اذیت که نه ، پیرم می‌کنه

به آدم‌های رهگذر نگاه میکنم ، به چهره‌هاشون به تیپشون و مدل راه رفتنشون و توی سرم میگم اینم سرگذشت خودشو دارهآ ، یعنی بیشتر شبیه مادرشه یا پدرش؟ اخلاقش به کی رفته؟ خط قرمزش چیه؟ و هی مداوم با دیدن آدم‌های مختلف همین سوالات توی سرم تکرار میشه

فکر میکردم همه چیز رو میتونم به راحتی ترک کنم، تا اینکه نوبت به ترک قهوه رسید.

آدم چیزی که سزاوارش هست رو بدست نمیاره، چیزی که براش میجنگه رو بدست میاره.

احساس میکنم دیگه زندگی کردن نمیصرفه یه چیزی دارم ضرر میکنم

در اوج خواستن رها کردن، عجب تصمیم سختی بود ..

«آنکه از خود گریزان است به کجا پناه ببرد..؟!»

خدا

تنها چیزی که الان می‌تونه منو از لایه‌های فروپاشی روانی نجات بده یه کارت پر از پول برای خریده

یا مثلاً برای برطرف کردن این فروپاشی میتونید یه تفنگ پر از گلوله بهم بدید تا بتونم باهاش آدمایی که روی مغزم راه میرن رو بکشم

میشه لطفاً کمی دعام کنید ؟:) حالم اصلا خوب نیست.. و به شدت محتاج نور دعاتونم