روزی نرسه انقد توی غم و دنیای خودم غرق بشم که یادم بره تو خدای ناممکن‌هایی..

چقدر این روزا پر از استرسم.. اما هنوزم سوی امید رو توی قلبم احساس میکنم..

اگر اُمید نبود چطور می‌تونستم ادامه بدم؟

دلم میخواد برگردم به سامرا با اون سرمای استخون سوزش ، می‌خوام گوله بشم توی پتو و خوابم ببره توی حرمش می‌خوام بدنم از سرما بلرزه دلم احساس آرامشی که توی سامرا داشتم رو میخواد

بی‌اغراق میگم امسال بهترین سالی بود که تجربه کردم

امسال بهترین سالی بود که درش زیست کردم چون فقط کربلا رو دیدم

عاشق وقتاییم که بچها میان بغلم ، سرسفره کنارم میشینن و باهام حرف میزنن😭

یه شب مثل موج به دریا زدی میگفتی میام عجب اومدی!:)

به چهار دقیقه و سی‌وهشت ثانیه غم گوش میدید

امروز خسته بودم نه خسته‌ی عادی ، انگار یه موجود چندتنی بغلم کرده بود و اجازه نمی‌داد که بتونم کاری کنم حوصلۀ هیچ‌چیزی رو نداشتم ، حتی غذا خوردن و عجیب بود انگار که دلم میخواست امروز فقط توی سکوت و تنهایی بگذره شاید بعضی‌وقتا باید زمان داد به خودمون ، به روحمون و به دیگران..