بیخیال آدم‌های جهان هستی امام حسین رو بغل کنید

آقا ولم کنید من می‌خوام برم نجف اه

آخ دلم خونِ نجف ..

همیشه میگفتم چرا بعضیا نجف رو بیشتر از کربلا و سامرا و کاظمین دوست دارن؟ و وقتی دیدم نمیتونم از نجف دل بکنم ، فهمیدم چرا

چرا یکی منو به صبحونه دعوت نمیکنه؟💔

یکی از کتاب‌هایی که سمتش نمیرم کتاب "هفت جنِ" اولین کتاب مسحور کننده‌ست طوری که دوست داری بدونی آخرش به کجا ختم میشه اما کتاب‌های بعدی گمراه‌ کننده‌ست و چنگی به دل نمیزنه اما خب امان از کنجکاوی

من اینطوریم که با شنیدن لالایی نوستالژی گریم میگیره

عادیه؟ تروخدا بگید عادیه

من نیاز به دوست‌های جدید دارم اما حوصله آشنایی با کسی رو ندارم

حوصلت سر رفته؟

نه احساس میکنم آدمی رو نتونستم پیدا کنم که دوست واقعی باشه