حوالی ساعت هشت و نیم شب وقتی که قلبم پر از غم بود ، زنگ زدم به زهرا مامی و همینطوری که شر شر اشک میریختم ، غذا درست میکردم ، صحبت میکردم و درحال پنهون کردن بغضم بودم ، به آدما و ساختمون‌های بلندقامت نگاه میکردم و فکر میکردم هر کدوم داستان متفاوتی برای روایت دارن شاید دردشون از من کمتر باشه ، شایدم بیشتر درکل که هر آدمی کتابی‌ست بی‌انتها برای روایت : )

حیف ؟ حیف قد و بالای علی اکبر ع بود.