مادربزرگ هميشه می‌گويد: "سرماى دى استخوان‌سوزتر از بهمن و اسفند است" سرما بهانه است به گمانم مادربزرگ هم رفته‌اى در دى دارد ...

مردم از درد نمی‌آیی به بالینم هنوز مرگ خود می‌بینم و رویت نمی‌بینم هنوز ..

از اندوها به خواب پناه میبرم

هوای سرد و بارونی/یخ زدن بینی/موکای داغ/متر کردن خیابون‌های بهارستان/کافه‌ی ارگانیک/تنهایی

گفتی که مرا به خواب خواهی دیدن این را به کسی بگو که خوابی دارد...

چشمانم بوی غم میداد بوی دلتنگی برای تو..

‏قسمت غم انگیز تنهایی "بی پناهی" است؛ این که یک شب، یک روز، یک جایی دلت بخواهد از همه دردهای دنیا پناه ببری به آغوشی، نوازشی، گفتگویی، درست می‌شَوَدی، بوسه‌ای، حضوری، دیداری... و هیچکس هیچ‌جای جهانت نباشد. ‏بار دنیا و آدم‌هایش بیفتد روی شانه‌های نحیفت، به هر طرف که نگاه کنی آیه‌های عذاب به سمتت دوان باشد، پناه همه باشی به قدر بضاعت دلت، عالم و آدم را مراقبت کنی و کسی نباشد که بارت را از شانه ات بردارد. تنهایی چه قدر "بی پناهی" است...

‏آدمی؟! موجودی ست که هربار پاره‌هایِ تار و پودِ دلش را می‌بَرد گِره می‌زند به امیدهای تازه‌‌تر .‌ .

ازم درباره‌ش نپرس به جاش ، به اندازه قطره‌های اشکم بغلم کن : )

بعد صدسال اگر از سر قبرم گذری من کفن پاره کنم ، زندگی از سر گیرم؛