من خیلی الهی به رقیه گفتم و نشد.. اونایی که میرید کربلا، عمود ۳۱۵ یادم کنید؛ تو حرم امام علی هم برام دعا کنید؛ به جام چای عراقی و قهوه عربی بخورید؛ برید جلوی اون پنکه بزرگا و مه پاش های بین الحرمین وایسید و خنک بشید؛ از دست بچه های کوچولویی که یه دیس خرما گذاشتن رو سرشون و وسط مشایه ایستادن خرما بگیرید؛ وقتی تو صف ضریح امام حسین ایستادین همراه با جمعیت به جای من هم لبیک یا حسین بگید؛ و در آخر کنار ضریح حضرت ابوالفضل وقتی خادم بهتون مای بارد میده به جای منم بنوشید. فقط لطفاً به یاد منم باشید. همین.

چه روزای غم انگیزناکی

‏من کارم از حس شیشم گذشته، من بهم وحی می‌شه دیگه.

««««

مودم الان: رندوم*

گیرم که دلم عصمت دیدار ندارد.. اصلا تو بگو، باغ مگر خار ندارد؟

آه ای غم مقدس من..

هر کی غم یکیو خورد من غمِ کربلا..

و جانم را به تو میسپارم، چرا که جانم بیشتر از آنکه پیش من باشد، به سوی تو سفر میکند..

‏گریه کنید آقا خیلی عقبیم، هرجا هستید بشینید یه دور با صدای بلند و حیدری گریه کنید.

و سرانجام از ما تکه هایی به نام دلتنگی باقی می‌ماند..