چقد خودمو به درو دیوار کوبیدم که امروز مشهد باشم ، نشد.

اشکال نداره ته تهش از پشت تلویزیون مراسمارو دنبال میکنم و گریه میکنم.

به یادتون؛

اون حسِ سبکیِ بعد از روضه>>

کل زندگیمو نشونم داد دستش درد نکنه: همینه خودشه

این واقعاً خودِ منه در تمام طول زندگیم: مثلاً وقتی داشتم سعی میکردم با یه دختره که پشت کنکوری تجربی بود و کنارم میشست توی کتابخونه دوست بشم چند تا سوال درباره شیمی ازش پرسیدم و اونم جواب داد و چن تا چیزو برام توضیح داد ولی بعدش کتاباشو برداشت رفت جای دیگه نشست که خیلی ازم دور بود و من تمام طول روز داشتم به این فکر میکردم که شاید از من متنفره و دلش نمیخواد باهاش حرف بزنم یا شاید بخاطر اینکه ازش سوال شیمی پرسیدم و تمرکزشو به هم زدم دلش نمیخواد کنارم بشینه یا شاید بخاطر اینکه بهش گفتم بیا بعد از تموم شدن این فصل بریم اون گوشه از کتابخونه که خلوت تره،باهم مسائل شیمیو کار کنیم از دستم ناراحت شده یا شایدم توی ذهنش داره بهم فحش میده و میگه این دختره چقدر رو مخه و هزاران شایدِ دیگه... و مغزم داشت منفجر میشد ولی بعداً که ازش پرسیدم چرا یهو جاتو عوض کردی بهم گفت شارژ گوشیم تموم شده بود و اون جایی که الان نشستم کنارش پریز برق داره:))) و من خیلی الکی داشتم خودمو به خاطر یه مسئله ی کوچیک میکشتم:)

الان که مردم کشورمون بیشتر از همیشه باهم متحد و یکپارچه شدن باید منتظر یه فتنه ی جدید از طرف دشمنامون باشیم...

محبوبم؛

‏من با هیچکس تو زندگیم، جز خودم، اینقدر سخت، بد، صفرو صد، دائما ناراضی، ناامید، و سرزنش‌گر رفتار نکردم. غم انگیزه.

با احتیاط و حالِ مناسب گوشش بدید*

آقای امام رضا؛

من خیلی دلتنگ شمام.