وقتی خونه تنهایی(: #روزمرگی

تا توانی بخرابیِ من ای عشق بکوش من نه آنم که از این پس دگر آباد شوم #نشاط_اصفهانی

تو آن بلای قشنگی که آمدی به سرم.

روزگاریست که هم صحبتِ من تنهایی‌ست!(:

زنده‌ام! نه از جانی که مانده، از استخوان‌های لجبازی که روی هم ایستاده‌اند. که من، تکه‌تکه در هوا پراکنده می‌شوم و این سزای زنده بودن در عین مردن است. آخ عزیزِقلبم! لایُمکِنُ‌ الفرار ؛ از‌ دردِ دلتنگی.. هجرانت بس ناجوانمردانه سخت است، و غم می‌چکد از شانه‌هایم، از چشم‌هایم، از خیال و رویای من، از بغض و از آهِ من، از کالبد پر از هیچم.. ای دردِ به استخوان رسیده! برگرد.

‌در زمانی که وفا؛ قصه ی برف به تابستان است، و صداقت گل نایابی ست! به چه کسی باید گفت: با تو انسانم و خوشبخت ترین... #مهدی_اخوان_ثالث

«مغزم، مغزم درد می‌کند از حرف زدن. چقدر حرف زده‌ام. چقدر در ذهنم حرف زده‌ام. خروار خروار حرف با لحن و حالت‌های متفاوت، مغایر، متضاد و... گفته‌ام و شنیده‌ام، خاموش شده و باز برافروخته‌ام، پرخاش کرده و باز خوددار شده‌ام، خشم گرفته‌ام و لحظاتی بعد احساس کرده‌ام چشمانم داغ شده‌اند و دارند گر می‌گیرند، مثل وقتی که انسان بخواهد اشک بریزد و نتواند...» #محمود_دولت‌آبادی

هرجا غمی‌ست بر دلِ من می‌کند دچار دانسته روزگار که مردِ تحمّلم #طالب_آملی

در سینه رازهایی دارم؛ هرگاه سینه‌ام از آنها به تنگ می‌آید با دست زمین را می‌کنم و راز دلم را برای زمین بازگو میکنم. پس هرگاه زمین، گیاهانی برویاند، آن گیاه راز دل من است! -کلام امیر #نفس_الله