و آن ساعت:)

و این ساعتِ پردرد....

چقدر هنوز غم ماجراهای سفر اربعین به دلمه...(:

↻

میدانی چه چیز را در این مرد دوست دارم؟ اینکه برای مردم‌اش ارزش و نقش قائل است. یک روز قبل، مقابل دوربین می‌آید و میگوید بچه‌ها فردا بیرون بیایید. حضورتان مهم است. وقتی می‌آییم و خیابان‌ها را تسخیر می‌کنیم، فردا باز او مقابل دوربین می‌آید،لبخند رضایت می‌زند و از ما تشکر می‌کند؛ ممنونم که آمدید. شاه‌بچه‌ای که چندوقت قبل فراخوان حضور در خیابان داد، ارزنی برایتان ارزش قائل شد که بگوید راستی ممنون که آمدید؟ شما برایش رعیتی بیشتر نبودید که خون‌هایتان باید پای شوکت همایونی‌‌اش قربانی شود و هرچه کنید برای او و خانواده‌اش کم است و هیچ نیست. من این جزئیات جذاب را در رفتار این مرد دوست دارم. او رهبر بودن را خوب بلد است. باید از حقارت رعیت بودن خارج شوی که بدانی چه می‌گویم. «مهدی مولایی»

اندراحوالات؟! گویی پیاده‌روی‌های این ساعت شب از پادگان‌های راهیان عادتمان شده... به هربهانه که شده حوالی بعد از ۰۰:۰۰ بامداد خیابان‌گردی می‌کنیم. امشب هم که به تمرین رانندگی و صحبت‌های پراکنده و بی‌موضوع گذشت. الحمدلله*

حماریت مضحک؟! جاده‌ی ناکجا‌آبادی که هرچی رفتیم نرسیدیم. پس با چندتا جیغ بنفش حرصمونُ خالی کردیم🚶🏻‍♀🌚

از امروزی که خاطره‌ی خوبی شد!