چایی‌های همیشه خوشمزه‌ی خونه‌ی خواهربزرگه و دورهمی چهارتایی نصفه‌شبی و فیلم‌های نولان و فالوده:))))

حیف که حسنا زود خوابید. وگرنه قابلیتِ له‌کردن و چلوندن و گازگرفتنش انقدر زیاد شده که دیگه کنترلی بر خویشتن در برابرش ندارم🚶🏻‍♀ حیف که فیلماش قابل پخش نیست..

کاش چفیه‌ی اون زائری بودم که برا تبرک پرتم می‌کرد بالای ضریح و تا همیشه اون بالا می‌موندم.

تو این پنج روزی که از کربلا برگشتم مطلقا از خونه بیرون نرفته بودم مگر یک‌بار که برای دکتر بود و درمان مریضی که یادگار کربلام بود :)))) حالا حس غریبی با شهر و خیابونا دارم، با ماشین‌ها و ساختمونا و آدم‌های فارسی زبان... انگار واقعا من متعلق به اینجا نیستم.. ما رو برگردون آقای اباعبدالله ما رو برگردون....

آقای رجب‌زاده، از دیشب که خبر شهادتتان را شنیدم، تا دَم صبح با خودم فکر کردم و مغزم از مصیبت های وارده بر شما گریست. سوال اصلی اینجاست که چطور ممکن است و چه بر مادرتان آمد ؟ یعنی هیچ کسی آن حوالی نبود که صدای شما را بشنود و کمی از آن معرکه‌ی قتلگاه دورِتان کند؟ عجیب نیست. آخر که وقتی شکم از حرامی ها پر بشود، دیگر صدای شیون کسی که دارند تکه تکه اش میکنند در قلبها رسوخ نمیکند. راستی ! صحبت از مادرتان شد. او آنجا نبود. بالای سرتان و کنار مقتل شما نبود. ندید که چگونه زیر و رویتان میکنند و لباس از شما می‌درند. مادر مکرمه‌تان اول های غیاب گمان می‌کرد که لابد بازهم به سمت عراق راهی شده اید و باز هم بدون خبر قبلی در نجف دعاگویشان هستید. او شاید با خود فکر می‌کرد که سجادهٔ دل را گوشه ای از بین الحرمین گشوده اید و رو به آن مظهر جلال و جبروت دارید نماز عشق میخوانید. اما غافل از آنکه مستقیماً رو به حضرت سیدالشهداء نشسته اید. شما روضه خوان بودید و حال و اوضاعتان شبیه به روضه هایی شد میخواندید. برای ما دعا کنید ، آقای روضه خوانِ شهید.. « س.حسینی »

بچه‌ها‌شهید‌رجب‌زاده‌زن‌داشت(: وقتی‌به‌این‌موضوع‌فکر‌میکنم‌تمام‌ وجودم‌آتیش‌میگیره(:

فقطعوهُ بسیوف.. هجا هجا شده حروف:)

من هیچوقت از یه امتحان خوشم‌ نمیا......