چو آه در تن بی روح نی دمیده شدم سکوت بودم و با یک نفس شنیده شدم شبیه سایه، عدم بود هستی ام اما به هر طرف نظر انداخت نور دیده شدم همین که چشمه عشق تو در دلم جوشید ز کوه صبر به دشت جنون کشیده شدم تو سیب سرخی و من برگ سبز، خوشحالم که در کنار تو بودم که با تو چیده شدم قسم به آه که فاضل ندارد از خود هیچ من از اضافه خاک تو آفریده شدم #فاضل_نظری #وجود

به روی سنگ مزارم بخوان به خط غبار که مرد با من و با من نزیست خوشبختی #فاضل_نظری #وجود

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم!!... جناب #سعدی

نپرس! هیچ نپرس از دلم! همین "چه خبر؟" همین "چه می کنی این روزها؟" سوال بدی ست...!

یادت چو از در آمد، اشکم به ره دویدش مهمان به این عزیزی بی‌میزبان نماند...

چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم ِمستت را . . که کس آهویِ وحشی را از این بهتر نمی‌گیرد ! (:

در تماشای تو قانع نشوم من به دو چشم ، همه چشمان جهان گو به سرم بشتابند...! #شهریار

گذاشته‌ام اشک‌ها را عاریه نزد مادرت برای سال‌هایی که خاک، جای اشک می‌نشیند... #دلبسته_خاموشی

چه کنم دست خودم نیست که یادت نکنم خواستی گُل نشوی تا به تو عادت نکنم!

میخواستم اقرار کنم عاشقم اما... چیزی که عیان بود چه حاجت به بیان بود؟ از آنچه میان من و او بود چه گویم؟ مجنونِ زمان بودم و لیلایِ زمان بود او رفت و غمش شعله به جان قلم انداخت! من ماندم و یک دفتر و طبعی که روان بود... یک مشت غزل شد همه‌ی دار و ندارم، دیوان بزرگی که پر از آه و فغان بود... بیش از دو دهه دور خودم گشتم و گشتم دل در گروِ عشق و سرم در دَوَران بود... حُسنش همه گفتند و من سر به هوا را... آگاه نکردند به شری که در آن بود...! ویروس، خطرناک تر از عشق ندیدم یک قاتل بِالفطره اگر بود، همان بود! هی ریشه زد و ریشه زد و ریشه کنم کرد این توده‌ی بدخیم گمانم سرطان بود..

برای من که پرم از فراق قصه نگو اگر ‌کتاب تو باشی کتابخانه منم...

خوب تـرینم!:) محمد علی بهمنی