آخرین صحبتمون درمورد کامبک بنگتن بود. واسش خیلی شوق و ذوق داشت. از همون موقع درگیر این بود که روزی که آلبوم منتشر میشه با نت ملی از کجا آهنگارو گوش کنه. هرچند آخرین آرزوش هیچ وقت برآورده نشد.

بمب، سکوت کوچه را ورق میزند. کتاب تاریخ، در میانه میدان، دهان گشوده بود؛ و خون بر کلمات ناگفته‌اش، امضای سرخ جنگ را می‌زند. خاطراتمان، در جوهر سیاه و خون سرخ، برای همیشه، در هم آمیخته اند. آنجا که در خرابه ها، بوی گل یاسمن می‌آید...

وای وای😭😭

آرمین خیلی پسر قوی ای بود. ۲۳ سالش بود، بزرگترین رویایی که توی ذهنش می‌پروروند دختر دار شدن بود. شاید برای همین بود که همیشه وقت برای بازی کردن با دختربچه ها داشت. تو بهزیستی کار میکرد، عاشق کمک کردن به بچه های بی گناه و مظلوم بود. سختیای زیادی تو زندگیش کشید. از خیلیا چیزا ضربه خورد و داغ خیلیا به دلش موند. همیشه بهمون میگفت دوست داره یه بار تو اخبار نشونش بدن. هیچ کس فکرشم نمی‌کرد، اما تو اخبار نشونش دادن. سنگ قبر سفید رنگشو.

آخ خانم رقیه تو سیلی خوردی که چادر از سرِ منو امثالم نیوفته

چادری که به منو امثالم ضرر که هیچ‌ سودم می‌رسونه

چقدر امشب هرچی میبینم غمگینه

We will make Iran great again!

___