اگه روزی غم‌هات تموم شد، شادی کردن بلدی؟

و چون به همه‌چیز بیش از اندازه اهمیت می‌دهی، پس رنجِ بیشتری می‌کشی عزیزِ من.

خلایق در تو حیرانند و جای حیرت است الحق، که مه را بر زمین بینند و مه بر آسمان باشد.

هر قدر که به‌ غم میدان بدهی، میدان می‌طلبد، و بازهم بیشتر، و بیشتر. هر قدر در برابرش کوتاه‌بیایی، قد می‌کشد، سُلطه می‌طلبد، و لِه می‌کند. غم، عقب نمی‌نشیند مگر آنکه به عقب برانی‌اش، نمی‌گریزد مگر آنکه بگریزانی‌اش، آرام نمی‌گیرد مگر آنکه بی‌رحمانه سرکوب‌ش کنی. غم، هرگز از تهاجم خسته نمی‌شود. و هرگز به صلحِ دوستانه رضا نمی‌دهد. و چون پیش‌آمد و تمامیِ روح را گرفت، انسان بیهوده می‌شود، و بی‌اعتبار، و ناانسان، و ذلیلِ غم، و مصلوبِ بی‌سبب.

هر چه انسان‌تر باشيم زخم‌ها عميق‌تر خواهند بود. هر چه بيشتر دوست بداريم بيشتر غصه خواهيم داشت. بيشتر فراق خواهيم کشيد و تنهایی‌هايمان بيشتر خواهد شد. شادی‌ها لحظه‌ای و گذرا هستند. شايد خاطرات بعضی از آنها تا ابد در ياد بماند اما رنج‌ها داستانش فرق می‌کند تا عمق وجود آدم رخنه می‌کند و ما هر روز با آنها زندگی می‌کنيم انگار که اين خاصيت انسان بودن است. اوریانا فالاچی.