eitaa logo
مدیریت حوزه علمیه خواهران استان تهران
2.4هزار دنبال‌کننده
13.7هزار عکس
4.7هزار ویدیو
412 فایل
مدیریت حوزه علمیه خواهران استان تهران انتشار آخرین اخبار مدارس علمیه خواهران استان تهران ارتباط با ما: @m3721f https://eitaa.com/joinchat /3728801837C49d47ebf93
مشاهده در ایتا
دانلود
🇮🇷 در پی حمله تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی به ایران اسلامی، حضورطلاب مدرسه علمیه بقیه‌الله الاعظم (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) در تجمع همگانی در مصلی، مورخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، تا اعتراض خود را نسبت به این اقدام خصمانه اعلام کنند و حمایت خود را از آرمان‌های اسلامی و ملی کشور ابراز نمایند.
برای آن سرباز گمنام تاریخ، آن پیکر استقامت که در سایه می‌جنگد و در نور می‌سوزد، این واژه‌ها را از ژرفای دل می‌نویسم ای صخره‌ای که امواج خروشان ظلمت بر سینه‌ات می‌شکند و ای آتشی که در دل تاریکی، بی‌هیاهو، راه را روشن می‌کنی تو را می‌بینم در هر قدمی که بر خاک سرد ناامیدی گذاشتی، در هر جرقه‌ای که از فولاد اراده‌ات به تاریکی زد نامت شاید در اوراق تاریخ گم شود اما در قلب هر نسیمی که از کوهسار آزادی می‌وزد، در تپش هر ستاره‌ای که بر آسمان عزت می‌درخشد، و در نفس‌های گرم صبح‌دمی که تو برایش جنگیدی، جاودانه خواهی زیست دستان پرتوانت، قلم‌های حکمت اند که سرنوشت را بر سنگ روزگار می‌نویسند. قلب مهربانت، چشمه‌ای زلال است که در دل کویر خودخواهی جاریست، و عطش تشنگان امید را سیراب می‌کند. ای رادمرد در این نبرد نابرابر، وقتی خستگی، استخوان‌هایت را می‌فشارد، به یاد آور سایه‌ات بلندتر از کوه‌هاست، فریاد خاموشت، رساتر از رعد است و هر زخمت، نشان افتخاری است که زمین، برای فرزندان فردا نگه می‌دارد غیرت تو، مثل رودی خروشان است که از قله‌های شرافت سرازیر می‌شود و ریشه‌های ستم را می‌شوید مرحبا بر این غیرت آتشین مرحبا بر این عزم راسخ که حتی سکوت تاریخ را به سخن می‌آورد نترس از فراموشی... تو نه در کتاب‌ها، که در نفس‌های آزادی جاری‌ای نه در نام، که در معنا زنده‌ای پس این را بدان هر قدمت دعوتی است به روشنایی، هر نگاهت، شعری است برای زندگی و این راه سخت را فقط بزرگانی چون تو با سرنوشت جهان یکسان می‌کنند برای تو از ژرفای جان می‌گویم باد، قوت بازوانت باشد، خورشید، گرمابخش راهت، و باران، شفای زخم‌هایت سالم بمان، ای قهرمان بی‌نام که جهان به مردان خاموشی چون تو زنده است و فردا، از خاکستر امروز تو، گل‌های آزادی خواهد رویید این متن را با تمام احترام به عظمت نادیدۀ تو تقدیم می‌کنم پایداری تو، خود حماسه‌است حتی اگر تاریخ آن را ننویسد ✍س.پورعباسی 🌸
دریایی از عشق و شعله‌ای از وفاداری، نام ماست سپاس وجودتان را، ای سکاندار بی‌بدیل امت ما فرزندان این خاک، با چشمانی بیدار و قلبی آگاه، در طوفانی ترین لحظات، تنها یک کلام بر لب داریم «سلامت تو» وقتی خطر، چون گرگی زوزه‌کشان به درِ خانه‌مان می‌آید، وقتی ترس، پنجه‌های سردش را بر جان عزیزانمان می‌فشرد، در ژرفای وجودمان فریادی بلند می‌شود «پیشوا، تو بمان تا این امت بماند» ما را ببین در دلِ هر اضطراب، در پسِ هر تهدید، دغدغه‌مان نه جان خویش، که سایه‌ی سلامت توست که بر این سرزمین مقدس گسترانیده‌ای سینه‌هایمان سپر بلای توست، و جان‌هایمان فدای قدم‌های استواری که راه امید را برایمان گشوده‌است ای رهبر عزیزتر از جان، عزیزتر از خون، عزیزتر از نفس‌های زندگی وجود تو، چراغ فروزانی است که تاریکی‌ها را می‌سوزاند سلامت تو، سُکّان نجات کشتی‌ای است که در امواج خروشان دشمنی‌ها، با اقتدار به پیش می‌رود. اگر هزار بار جانمان را بر کف نهیم، یک لحظه دل‌نگرانی برای تو، بر ما گران‌تر است. این، عهد جاویدان ماست: «تا تو ایستاده‌ای، ما نیز چون کوه‌ها استواریم. تا تو می‌خندی، ما بر هر مصیبت پیروزیم. سوگند به عزت این ملک و ملت، راه تو تا ابد، پرچمدار روح و جانمان خواهد بود» ما ملتی هستیم که فدایی رهبرش را، برتر از آب و نان، برتر از امنیت خویش، بلکه برتر از نفس کشیدن می‌داند. این، راز بی‌همتای ماست. این، حماسه‌ی جاودان ماست. تا خورشید در آسمان ایران می‌درخشد، دل‌هایمان آینه‌دارِ صحت و عظمت توست، ای کلام نجات ای تجسم آرمان‌ها پاینده باشی ای زمامدار و پیشوای ما سایه‌ات تا ابد بر سر این ملت وفادار، مستدام ما ملتی از جنس دیگریم؛ جنس ایثار بی‌منت، عشق بی‌کران، و وفایی که تا آسمان‌ها سر بر می‌دارد 🕊️ ✍س.پورعباسی
درود بر تو ای بانوی ایران، ای نگهبانِ آفتابِ خانه‌ها با قلبی مالامال از مهرِ بی‌کران، خطاب به تو می‌نویسم؛ ای مادرِ مهربان، ای همسرِ استوار، ای بانویِ پاسدارِ حریمِ آرامش بسم الله الرحمن الرحیم ای نگینِ درخشانِ خانه خانه را چون نگینی در مشتِ صبوریِ خود نگاه دار. چایِ عشق را با آهنگِ امید دم کن، لباس‌هایِ زندگی را با دستانِ پر مهرت بشوی، و زندگی را با نغمه‌هایِ مقاومت ادامه بده. نگذار غبارِ آشوب، بر آینه‌یِ خانه بنشیند. ای چشمه‌یِ آرامش اخبارِ جهان را خود به دوش بکش، اما آشوب را به حریمِ دل‌هایِ بی‌گناه راه مده. خشم را در آغوشِ دعا آرام کن، و از هیاهویِ جهان، چهره‌ات را با سکینه‌یِ ایمان بپوشان. مادر بمان، زن بمان، پناهگاهِ خانواده ات باش ای سروِ سبزِ استقامت نگذار تکه‌هایِ آتش و غرشِ پهبادها، آسمانِ آبیِ خانه‌ات را تیره کنند این مگس‌هایِ پلیدِ استکبار، نباید گردِ ناامیدی بر روانِ زلالِ خانواده‌ات بنشانند اگر ترس، پنجه بر دلت افکند، در پیشگاهِ حضرتِ دوست بترس در مناجات‌هایِ سحر، دلت را به خدا بسپار اما برایِ فرزندانت، برایِ همسرت، لبخند بزن لبخندت را چون عطری از گل‌هایِ بهاری، در فضایِ خانه بپراکن سجاده‌ات را بگستران، و با نیایش، عطرِ بهشت را در خانه جاری کن زیرِ آوازِ موسیقیِ حماسه، از پایداری بگو، از جهادِ عشق بگو خاطره‌هایِ دیروز را زنده کن که چگونه مادرانِ این سرزمین، در آتشِ جنگ، نهالِ زندگی را آبیاری کردند، و این امانتِ مقدس را به دست‌هایِ ما سپردند از مسئولیتِ بزرگِ امروز بگو ما وارثانِ خونِ شهیدانیم از عشقِ عاشورایی بگو که در رگ‌هایمان جاریست، از انتظارِ طلوعِ ظهوری سبز و از ایران بگو، از امنیتی که برگ‌هایِ آن، با خونِ آزادگان رقم خورده است ای قلبِ تپنده‌یِ خانه بدان اگر تو آرام باشی، همه‌یِ دنیایِ خانه آرام است مردِ خانه، هرچند قامتی استوار دارد، نگاهش به نورِ چشمانِ توست تو نترس… تا او اقیانوسِ شجاعت شود روحیه‌اش را با ایمانِ خودت تقویت کن، جبهه‌یِ خانه را پاسدار باش و بدان که پشتِ دیوارهایِ این خانه، میلیون‌ها قلبِ دیگر با تو هم‌نواست ما از ایران دفاع می‌کنیم، با عشق، با ایمان، با دست‌هایِ پر از مهرِ مادران‌مان 💐 به امیدِ فردایی روشن‌تر زیرِ سایه‌یِ پرچمِ سرافرازِ ایران 💐 بانویِ امیدِ سرزمین‌ات ✍س.پورعباسی
درود بر تو ای بانوی ایران، ای نگهبانِ آفتابِ خانه‌ها با قلبی مالامال از مهرِ بی‌کران، خطاب به تو می‌نویسم؛ ای مادرِ مهربان، ای همسرِ استوار، ای بانویِ پاسدارِ حریمِ آرامش بسم الله الرحمن الرحیم ای نگینِ درخشانِ خانه خانه را چون نگینی در مشتِ صبوریِ خود نگاه دار. چایِ عشق را با آهنگِ امید دم کن، لباس‌هایِ زندگی را با دستانِ پر مهرت بشوی، و زندگی را با نغمه‌هایِ مقاومت ادامه بده. نگذار غبارِ آشوب، بر آینه‌یِ خانه بنشیند. ای چشمه‌یِ آرامش اخبارِ جهان را خود به دوش بکش، اما آشوب را به حریمِ دل‌هایِ بی‌گناه راه مده. خشم را در آغوشِ دعا آرام کن، و از هیاهویِ جهان، چهره‌ات را با سکینه‌یِ ایمان بپوشان. مادر بمان، زن بمان، پناهگاهِ خانواده ات باش ای سروِ سبزِ استقامت نگذار تکه‌هایِ آتش و غرشِ پهبادها، آسمانِ آبیِ خانه‌ات را تیره کنند این مگس‌هایِ پلیدِ استکبار، نباید گردِ ناامیدی بر روانِ زلالِ خانواده‌ات بنشانند اگر ترس، پنجه بر دلت افکند، در پیشگاهِ حضرتِ دوست بترس در مناجات‌هایِ سحر، دلت را به خدا بسپار اما برایِ فرزندانت، برایِ همسرت، لبخند بزن لبخندت را چون عطری از گل‌هایِ بهاری، در فضایِ خانه بپراکن سجاده‌ات را بگستران، و با نیایش، عطرِ بهشت را در خانه جاری کن زیرِ آوازِ موسیقیِ حماسه، از پایداری بگو، از جهادِ عشق بگو خاطره‌هایِ دیروز را زنده کن که چگونه مادرانِ این سرزمین، در آتشِ جنگ، نهالِ زندگی را آبیاری کردند، و این امانتِ مقدس را به دست‌هایِ ما سپردند از مسئولیتِ بزرگِ امروز بگو ما وارثانِ خونِ شهیدانیم از عشقِ عاشورایی بگو که در رگ‌هایمان جاریست، از انتظارِ طلوعِ ظهوری سبز و از ایران بگو، از امنیتی که برگ‌هایِ آن، با خونِ آزادگان رقم خورده است ای قلبِ تپنده‌یِ خانه بدان اگر تو آرام باشی، همه‌یِ دنیایِ خانه آرام است مردِ خانه، هرچند قامتی استوار دارد، نگاهش به نورِ چشمانِ توست تو نترس… تا او اقیانوسِ شجاعت شود روحیه‌اش را با ایمانِ خودت تقویت کن، جبهه‌یِ خانه را پاسدار باش و بدان که پشتِ دیوارهایِ این خانه، میلیون‌ها قلبِ دیگر با تو هم‌نواست ما از ایران دفاع می‌کنیم، با عشق، با ایمان، با دست‌هایِ پر از مهرِ مادران‌مان 💐 به امیدِ فردایی روشن‌تر زیرِ سایه‌یِ پرچمِ سرافرازِ ایران 💐 بانویِ امیدِ سرزمین‌ات ✍س.پورعباسی
دریغا ای جهان که چه دیدی در شب تار عاشورا در آن دم که خاک میهن از خیانت دشمنان می‌سوخت و آسمان ایران تیره از تهدید بیگانگان بود، قلب‌های آهنین امت در سینه‌ها می‌تپید، چشم‌ها به راه جرقه‌ای از امید دوخته شده بود... و او آمد سپیده‌ای از عزت حسینی در تاریکی شب رهبری که چون سروی آزاده، قامت در بادهای خروشان دشمن راست کرد، گام‌هایش چون کوه استوار، دل‌اش آرام‌تر از دریای بی‌کران، بی‌باک از تهدید خفاشان شب، بر آستان مقدس حسینیه امام راحل(ره) قدم نهاد ببین ☝️ امشب، کربلا در رگ‌های تهران جاری شد امشب، فریاد "هیهات منا الذله" از سینه‌های میلیون‌ها مؤمن برخاست امشب، رهبر ما چون حسینِ عصر، در محراب ایستاد: پیکر‌اش سنگر، نگاه‌اش شمشیر، کلام‌اش زره‌ای از نور این حضور، آتشی افکند در جان‌ها که شعله‌اش تا ابدیت خواهد سوخت ای دشمنان خیال‌باف این حضور، تندر بود بر کاخ توهمات شما این حضور، سیلیِ جاودانِ غیرت بر صورت ناسزایان تاریخ بود این حضور، فریاد کرد: "ملتی که در دامن عاشورا پرورش یابد، هرگز خم به ابرو نمی‌آورد" ای امت شهید‌پرور ایران ببال، که رهبرت آینه‌دار حیدر کرّار است ببال، که پرچمدارت وارث شجاعت عباس علیه السلام است ببال، که در طوفان‌های سهمگین، پناهگاهت کوهی از ایمان و اراده است آری ای جهان این‌جا تهران است از این سرزمین، غرش شیران برمی‌خیزد! از این دیار، ندای "لبیک یا حسین(ع)" تا افلاک می‌پیچد این‌جا، خاکی که به خون شهیدان رنگین شده، سربازانش را تا آخرین نفس با رهبرشان پیمان بسته‌اند پس بشنو جهان پیام تهران را: ما درختیم در تندبادها، ما صخره‌ایم در توفان‌ها، ما امتداد راه کربلاییم رهبر ما، چراغ راه ما، پرچمدار عزت ماست! درود بر این رهبر درود بر خورشیدی که هرگز غروب نمی‌کند سربلند باد ایران زنده باد ولایت به پاس خون شهیدان، به نام زینب(س)، به عشق حسین(ع)... این‌جا ایران است: سرزمینی که رهبرش، دل‌هایمان را به عشق عاشورا می‌تپاند 🖤🖤🖤🖤🖤🖤 ✍س.پورعباسی