eitaa logo
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
112 دنبال‌کننده
88 عکس
11 ویدیو
0 فایل
دنیای خط‌هاست ما نقطه می‌بینیم... _______ حمیدرضا فاضلی ___________ حرفای جدی‌تر: @shivename
مشاهده در ایتا
دانلود
ایشالا خدا به همتون یه داداش بده که قبولتون داشته باشه بعد شاید یه درصد بتونین مثل من کیف زندگیو ببرین 😊
در حضور من از یکی از فیلسوفان درباره‌ی پدید آمدن عشق سوال شد، گفت: نخستین کسی که عشق ورزید، خدای متعال بود. ابوالحسن دیلمی، «عطف الالف المالوف علی اللام المعطوف»، صفحه ۲۸
واقعیت اینه که خدا کارهای سخت رو روی دوش آدما نمیذاره، آدما رو برای به دوش کشیدن اون کارها انتخاب می‌کنه... پ.ن: وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِن قَبْلُ وَمِن ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺍﺳﺤﺎﻕ ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺗﮏ ﺗﻜﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻧﻮﺡ ﻛﻤﮏ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ، ﺩﺳﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ: ﺩﺍﻭﻭﺩ، ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ، ﺍﻳﻮﺏ، ﻳﻮﺳﻒ، ﻣﻮﺳﻲ ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ. ﺑﻠﻪ، ﺑﻪ ﺩﺭﺳﺘﻜﺎﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻲ ﺩﻫﻴﻢ. وَزَكَرِيَّا وَيَحْيَىٰ وَعِيسَىٰ وَإِلْيَاسَ كُلٌّ مِّنَ الصَّالِحِينَ ﺩﺳﺖ ﺯﻛﺮﻳﺎ، ﻳﺤﻴﻲ، ﻋﻴﺴﻲ ﻭ ﺍﻟﻴﺎﺱ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺟﺰﻭِ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ. وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ، ﻳَﺴَﻊ، ﻳﻮﻧﺲ ﻭ ﻟﻮﻁ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﮕﻲ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮی ﺩﺍﺩﻳﻢ وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَإِخْوَانِهِمْ وَ «اجْتَبَيْنَاهُمْ» وَهَدَيْنَاهُمْ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮی ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻳﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﻮﻗﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻳﻢ. (آل عمران/۸۴-۸۷)
نهادهای آموزشی بابت چیزهایی که بود و به ما نیاموختن، بهمون مدیونن... اما بیشتر از اون، به ما مدیونن بابت چیزایی که نبود و یادمون دادن!
سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل کز دل نمی‌توان شست الا به روزگاران...
دلم میخواد یه روز برم وردست یه گدا بشینم و گدایی کردن یاد بگیرم. بقیه کارا رو میشه از توی کتابا یاد گرفت اما بقیه کارا -وقتی چراغای هیئتو خاموش می‌کنن- به هیچ دردی نمیخورن...
امروز بیست‌و‌هشتِ صفر است. به تعبیر راننده‌تاکسیِ مشهدی: چهل‌و‌هشتم! سعی کردم شبکه‌های تلویزیون را بالا و پایین کنم تا سوز صدایی بیاید و چکه‌اشکی بریزم و مثلا تعظیم شعائری کرده باشم. در میانه تصاویر گنبد رسول الله و غروب بقیع، از خودم پرسیدم: «اگر رسول الله نبود، من چه چیزهایی نداشتم؟» و چون پاسخ‌هایی که به ذهنم آمد، برایم تکان دهنده بود، تصمیم گرفتم که تعظیم شعائرم، نوشتن این یادداشت باشد. از پاسخ‌هایی شروع می‌کنم که زودتر به ذهن می‌آید: اگر رسول الله نبود، من مسلمان نبودم؛ [قدری عمیق‌تر:] مسلمان نبودن برای یک طلبه یعنی الان یا در یکی از رشته‌های مهندسی فعالیت می‌کردم، و یا یک طلبه مسیحی بودم.[ملموس‌تر:] یا علفزاری را شخم می‌زدم برای چریدنِ عادلانه گوسفندان. و یا می‌چسبیدم به رهبانیتی خودساخته: توهمِ آسمان. نه. من هیچ‌کدام این دو را نمی‌خواهم. اگر رسول الله نبود، فلسفه اسلامی هم نبود. عرفان که حرفش را نزن. و باز برای یک عاشقِ فلسفه [و آرزومندِ عرفان] نبودِ فلسفه یعنی چریدن در همان چراگاهی که قبل‌تر گفته شد، و یا خواندن فلسفه غرب، با همان تحیر و سرگردانی که دچارش است و شما شاید قبول نداشته باشید. من این را هم نمی‌خواهم. اگر رسول الله نبود، انقلاب اسلامی هم نبود. دیگر به همان چراگاه عادلانه هم فکر نکن. احتمالا ستم‌کشی بودم، با لباس چرک و عرق‌کرده، در معدنِ زغال‌سنگِ کشوری با حاکمیت ساواک. برده. ابزار دستان کثیف سرمایه‌دارهای صهیونیست. اینجا باید درنگی کنم. اگر رسول الله نبود، این حرف‌ها که الان گفتم، به ذهنم می‌رسید؟ می‌گویند در هندوستان، خیابان‌خواب‌هایی هستند که در خیابان متولد می‌شوند، بزرگ می‌شوند، و می‌میرند. و البته هیچ شکایتی هم ندارند؛ چرا که باور دارند سرنوشتِ تغییرناپذیرشان این بوده است. حتی اگر برده نبودم و رفاهی داشتم، اگر رسول الله نبود، در آن رفاه، اینقدر که الآن آرامش دارم، آرام بودم؟ رفاه‌زدگی درندگی می‌آورد. درنده‌ها آرامش ندارند؛ فقط جنون دریدنشان برای مدت کوتاهی کم می‌شود. امروز ۲۸ صفر است؛ راننده‌های مشهدی می‌گویند چهل‌و‌هشتم. از روز شهادت امام حسین حساب می‌کنند. بزرگی می‌گفت: حسین(ع) درخشان‌ترین دست‌پرورده و آخرین تیرِ ترکش حسن(ع) است که به قلب ظلم اصابت کرد. پس اگر رسول الله بود و حسن(ع) نبود، باز هم کماکان می‌شد به جواب‌های بالا رسید. حالا می‌شود نشست یک دل سیر گریه کرد؛ و پرسید که اگر رسول الله و حسن(ع) قدری بیشتر می‌بودند، چه چیزها می‌شد الان داشت که نداریم. که حتی فکرش هم به ذهنمان نمی‌رسد. این گریه فکر کنم یک قطره‌اش، دریا دریا آتش را خاموش کند...
هفت سالِ پیش، با ایست|گاه شروع کردم: تماشا، کشف، نوشتن. نقطه‌نقطه. مرتب. با این خطِ وسط ایست‌|گاه خیلی عشق می‌کردم. چون نقطه‌ای بود که واژه‌ی مرده‌ی ایستگاهُ زنده می‌کرد. پیش خودم این خط، نماد تامل بود. تامل در وسط راه. و فهمیدن یک چیز تازه. ایست|گاه بسته شد. نوشتن رو با ‍ـمداد‍ـ ادامه دادم. هر چند وقت یکبار به فراخور حالات، اسمش عوض می‌شد.(ـماهـ، ـعشقـ، و...) اما همیشه اون خطِ اول و آخر ثابت بود. شاید چون این دفعه دنبال ایستادن نبودم. دلم حرکت می‌خواست. و امتداد. حالا، بعد از مدت‌ها تصمیم گرفتم دوباره بنویسم. پس فکر کردم این دفعه، سر درِ این آشفته‌بازار چی باید نوشت؟ فهمیدم که هرچی هست، باید ربطی به خط داشته باشه. چیزی که همیشه در ناخوداگاهِ نوشته‌هام بوده. نزدیک‌ترین شکل به حرکت. و به انسان. هرچی فکر کردم، از ـخطـ به خط نزدیکتر پیدا نکردم. هم شکلش خطه و هم معناش. خط، نقطه‌های به ظاهر جدا رو، به هم می‌رسونه. نقطه، اونا رو از هم جدا می‌‌کنه. احتمالا یه جاهایی از این دو گانه خارج شم. اسم اون جاها رو میذارم منحنی. منحنی جاییه که یه خط، عاشق میشه.