چهار ماه شد و من امروز فهمیدم تا حالا برایت فاتحه نخواندهام. چند روز پیش که پیام رضا را خواندم، تصمیم گرفتم رفتنت را قبول نکنم. گفتم: «مگه چی میخواد بشه. تا آخر عمر فکر میکنم آقا زنده است.»
حالا آن کجاوهٔ چوبی که تو را حمل میکند، دارد یکی یکی عکسهایش میرسد. داری میروی، با خانوادهات، و جوانی که موهایش سفید شده، توی قلبم دو زانو افتاده و خاک میریزد روی سرش و میخواند: «ای کاروان آهسته ران، ای کاروان آهسته ران»؛ بعد هر چقدر صبر میکنم بقیهٔ شعر را نمیخواند.
دارم فکر میکنم اگر یک جو شرف توی وجودم مانده باشد، نباید از هفتهای که دارد میآید، زنده بیایم بیرون.
نمیدانم امروز تشییع قم پرجمعیت بود یا نه. فقط میدانم تا روبهروی مجتمع ما توی شهید کریمی ماشین پارک شده بود. بعضی قسمتهای خیابان، سهچهار ردیف کنار هم. آن قدر که اتوبوس واحد بینشان گیر افتاده بود و نه راه پس داشت، نه راه پیش.
من نمیدانم امروز جمعیت چقدر بود؛ فقط کالسکهٔ زینب، بین آنهایی که بعد از نماز، از مسجد آمدند بیرون، عین لنگه کفشی که توی رودخانه افتاده باشد، اینطرف و آنطرف میشد. بعد، تمام دو ساعتی که منتظر ماندیم آقا برسد، گروهگروه آدم از جمکران میرفت سمت حرم.
گفتم منتظر ماندیم آقا برسد؟ ماشین را که دیدم فهمیدم خبر راست بوده. راستی راستی آقا شهید شده.
برایش دست تکان دادم. بهش گفتم: «دیدار به قیامت» و سرم را گذاشتم روی کالسکهٔ زینب. گفتم حالا که میخواهد یک دل سیر خانم را زیارت کند، دلش را ریش نکنم. برگشتنی تا بیاییم بین این همه جمعیت به خانه برسیم، کلی وقت برای گریهکردن دارم.
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
توی مخاطبهایم سرچ کردم: «مُژدَوا». مژدوا، اصفهانیشدهٔ مجتبی است. مجتبی اسم سختتلفظی است. به خاطر
هوا امشب سید مجتباییه
مژده ای دل که مسیحا نفسی میآید...
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
یاسین یک کلنجار متحرک است. با دیگران نه. با خودش. پشت آن چشمهای ساکت، یک خط تولید بزرگ در مقیاس یک
فردای روزی که جنگ شد و یاسین کلید حجره را از زیرِ در انداخت تو و رفت، حاج حبیب توی رکعت دوم نماز صبح، وسط بحول الله، زانوهاش خالی کرد. دستش را گرفت به صندلی که نیفتد. توی صف نانوایی، روش نشد به غریبهای که زد توی صف تذکر بدهد. توی حجره، جنسش فروش نمیرفت. با مشتریها که حرف میزد، اعتماد به نفس صداش ریخته بود.
یاسین تمام این سالها خودش را طفیلی حاجی میدید. نسخهٔ بدل حاجی. تا همیشه زیر سایهٔ حاجی. اما واقعیت این بود که یاسین عصای دست حاجی بود. قوت قلبش. درخت محصول دادهاش. مینای خوبتراشخوردهٔ خوشرنگولعابش. حرفِ بهکرسینشستهاش. خواب تعبیرشدهاش.
حالا جنگ داشت پشت حاجی را میلرزاند. دل حاجی را میسوزاند. خواب حاجی را آشفته میکرد.
فردای روزی که جنگ شد حاجی رفت سر گودال وسط میدان امام. آب لزجِ ماسیده توی دهانش را جمع کرد و تف کرد توی گودال. گفت: «پدرت بسوزه که زندگیمو سوزوندی.» پدر جنگ نسوخت. جنگ پدر نداشت. آنهایی که جنگ را راه انداخته بودند هم پدر نداشتند. بیپدرها چه میفهمند که توی شش ماه بعد چه به حبیب گذشت. که هر روز چند ساعت نوبتی خیره میشد به عکس یاسین و سید مجتبی. که چطور هرجا اسم لانچر میشنید، گوش تیز میکرد ببیند خبر تازهای بهش میرسد یا نه. که چطور آدم زودباور درونش، پای حرفهای سیاسیها که مینشست، امیدوار میشد که همین یکی دو روزه جنگ تمام است.
حبیب از آنها بود که اگر توی صدر اسلام زندگی میکرد، شیرین یک زبیر از توش در میآمد. این چیزی بود که خودش هم تا همین شش ماه پیش نفهمیده بود. فکر میکرد خیلی سفتورِفتتر از این حرفها باشد. ولی نبود. حبیب همهٔ دار و ندارش را روی یاسین قمار کرده بود. امشب وسط تجمع، با یک لحن تلخی بهم گفت: «بسوزه پدر دنیا که بین اینهمه بیپدر، یه قماربازش باید بیاد با ما جنگ راه بندازه.»
از آدمها بابت چیزهایی که دارم خجالت میکشم. از طلبههایی که زنوبچه را سوار موتور میکنند، بابت پرایدی که سوار میشوم. از دانشپژوههایی که روی کاغذ جزوه مینویسند، بابت لپتاپم. از آنها که یکپایشان بیمارستان است، بابت سلامتیام. از آنها که بچه از دست دادهاند، از آنها که خدا سر آبرو ازشان امتحان گرفته، از آنها که مامور شهرداری هستند، که پدر و مادرشان زنده نیستند، که مجردند، که... .
احساس میکنم آنها خیلی لوتیوار رنج زندگی را سر کشیدهاند. طوری سر کشیدهاند که چیزی برای بقیه نمانَد.
دیشب نشستم و به جرعههای رنجی که خودم سر کشیده بودم فکر کردم. خندهام گرفت.
گریهٔ دختر آدامسفروش/به غم کودکانهام خندید.
شاید هم آدمها رنجهای از سر گذراندهٔ خودشان را کوچک میبینند. ولی آخر مثلا بگویید چه رنجی توی زندگی، با رنج یک پدرمادری که پسر سهچهارسالهشان را سه ماه است گم کردهاند و حالا پیکرش کنار زایندهرود پیدا شده برابری میکند؟ یا رنج یک رفیقی که تا همین دیروز باهاش کل میانداختید و امروز خبردار شدید تصادف کرده و توی کما است.
دیروز توی مراسم آن پدرِ بچهازدستداده، هر کاری کردم هیچ حرفی از گلوم در نیامد که بهش تسلی خاطر بدهم. فقط وقتی حسین را بیرون مراسم دیدم، گفتم: «چقدر سخته حسین». همین. بعد احساس کردم بغض شبیه سرطان، کل گلویم را گرفت.
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
از آدمها بابت چیزهایی که دارم خجالت میکشم. از طلبههایی که زنوبچه را سوار موتور میکنند، بابت پ
این شعر را محمد در حاشیهٔ متن بالا بهم معرفی کرد. بعد از خواندنش احساس میکنم متن بالا است که در حاشیهٔ آن شعر است.