eitaa logo
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
112 دنبال‌کننده
88 عکس
11 ویدیو
0 فایل
دنیای خط‌هاست ما نقطه می‌بینیم... _______ حمیدرضا فاضلی ___________ حرفای جدی‌تر: @shivename
مشاهده در ایتا
دانلود
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم...
نمی‌دانم امروز تشییع قم پرجمعیت بود یا نه. فقط می‌دانم تا روبه‌روی مجتمع ما توی شهید کریمی ماشین پارک شده بود. بعضی قسمت‌های خیابان، سه‌چهار ردیف کنار هم. آن قدر که اتوبوس واحد بینشان گیر افتاده بود و نه راه پس داشت، نه راه پیش. من نمی‌دانم امروز جمعیت چقدر بود؛ فقط کالسکهٔ زینب، بین آن‌هایی که بعد از نماز، از مسجد آمدند بیرون، عین لنگه کفشی که توی رودخانه افتاده باشد، این‌طرف و آن‌طرف می‌شد. بعد، تمام دو ساعتی که منتظر ماندیم آقا برسد، گروه‌گروه آدم از جمکران می‌رفت سمت حرم. گفتم منتظر ماندیم آقا برسد؟ ماشین را که دیدم فهمیدم خبر راست بوده. راستی راستی آقا شهید شده. برایش دست تکان دادم. بهش گفتم: «دیدار به قیامت» و سرم را گذاشتم روی کالسکهٔ زینب. گفتم حالا که می‌خواهد یک دل سیر خانم را زیارت کند، دلش را ریش نکنم. برگشتنی تا بیاییم بین این همه جمعیت به خانه برسیم، کلی وقت برای گریه‌کردن دارم.
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
یاسین یک کلنجار متحرک است. با دیگران نه. با خودش. پشت آن چشم‌های ساکت، یک خط تولید بزرگ در مقیاس یک
فردای روزی که جنگ شد و یاسین کلید حجره را از زیرِ در انداخت تو و رفت، حاج حبیب توی رکعت دوم نماز صبح، وسط بحول الله، زانوهاش خالی کرد. دستش را گرفت به صندلی که نیفتد. توی صف نانوایی، روش نشد به غریبه‌ای که زد توی صف تذکر بدهد. توی حجره، جنسش فروش نمی‌رفت. با مشتری‌ها که حرف می‌زد، اعتماد به نفس صداش ریخته بود. یاسین تمام این سال‌ها خودش را طفیلی حاجی می‌دید. نسخهٔ بدل حاجی. تا همیشه زیر سایهٔ حاجی. اما واقعیت این بود که یاسین عصای دست حاجی بود. قوت قلبش. درخت محصول داده‌اش. مینای خوب‌تراش‌خوردهٔ خوش‌رنگ‌ولعابش. حرفِ به‌کرسی‌نشسته‌اش. خواب تعبیرشده‌اش. حالا جنگ داشت پشت حاجی را می‌لرزاند. دل حاجی را می‌سوزاند. خواب حاجی را آشفته می‌کرد. فردای روزی که جنگ شد حاجی رفت سر گودال وسط میدان امام. آب لزجِ ماسیده توی دهانش را جمع کرد و تف کرد توی گودال. گفت: «پدرت بسوزه که زندگی‌مو سوزوندی.» پدر جنگ نسوخت. جنگ پدر نداشت. آن‌هایی که جنگ را راه انداخته بودند هم پدر نداشتند. بی‌پدرها چه می‌فهمند که توی شش ماه بعد چه به حبیب گذشت. که هر روز چند ساعت نوبتی خیره می‌شد به عکس یاسین و سید مجتبی. که چطور هرجا اسم لانچر می‌شنید، گوش تیز می‌کرد ببیند خبر تازه‌ای بهش می‌رسد یا نه. که چطور آدم زودباور درونش، پای حرف‌های سیاسی‌ها که می‌نشست، امیدوار می‌شد که همین یکی دو روزه جنگ تمام است. حبیب از آن‌ها بود که اگر توی صدر اسلام زندگی می‌کرد، شیرین یک زبیر از توش در می‌آمد. این چیزی بود که خودش هم تا همین شش ماه پیش نفهمیده بود. فکر می‌کرد خیلی سفت‌و‌رِفت‌تر از این حرف‌ها باشد. ولی نبود. حبیب همهٔ دار و ندارش را روی یاسین قمار کرده بود. امشب وسط تجمع، با یک لحن تلخی بهم گفت: «بسوزه پدر دنیا که بین این‌همه بی‌پدر، یه قماربازش باید بیاد با ما جنگ راه بندازه.»
با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم که شهیدان که‌اند این‌همه خونین‌کفنان؟
گرگ شنگول را خورده است گرگ منگول را تکه تکه می‌کند... بلند شو پسرم! این قصه برای نخوابیدن است! گروس عبدالملکیان
از آدم‌ها بابت چیزهایی که دارم خجالت می‌کشم. از طلبه‌هایی که زن‌و‌بچه‌ را سوار موتور می‌کنند، بابت پرایدی که سوار می‌شوم. از دانش‌پژوه‌هایی که روی کاغذ جزوه می‌نویسند، بابت لپتاپم. از آن‌ها که یک‌پایشان بیمارستان است، بابت سلامتی‌ام. از آن‌ها که بچه از دست داده‌اند، از آن‌ها که خدا سر آبرو ازشان امتحان گرفته، از آن‌ها که مامور شهرداری هستند، که پدر و مادرشان زنده نیستند، که مجردند، که... . احساس می‌کنم آن‌ها خیلی لوتی‌وار رنج زندگی را سر کشیده‌اند. طوری سر کشیده‌اند که چیزی برای بقیه نمانَد. دیشب نشستم و به جرعه‌های رنجی که خودم سر کشیده بودم فکر کردم. خنده‌ام گرفت. گریهٔ دختر آدامس‌فروش/به غم کودکانه‌ام خندید. شاید هم آدم‌ها رنج‌های از سر گذراندهٔ خودشان را کوچک می‌بینند. ولی آخر مثلا بگویید چه رنجی توی زندگی، با رنج یک پدرمادری که پسر سه‌چهارساله‌شان را سه ماه است گم کرده‌اند و حالا پیکرش کنار زاینده‌رود پیدا شده برابری می‌کند؟ یا رنج یک رفیقی که تا همین دیروز باهاش کل می‌انداختید و امروز خبردار شدید تصادف کرده و توی کما است. دیروز توی مراسم آن پدرِ بچه‌ازدست‌داده، هر کاری کردم هیچ حرفی از گلوم در نیامد که بهش تسلی خاطر بدهم. فقط وقتی حسین را بیرون مراسم دیدم، گفتم: «چقدر سخته حسین». همین. بعد احساس کردم بغض شبیه سرطان، کل گلویم را گرفت.
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
از آدم‌ها بابت چیزهایی که دارم خجالت می‌کشم. از طلبه‌هایی که زن‌و‌بچه‌ را سوار موتور می‌کنند، بابت پ
این شعر را محمد در حاشیهٔ متن بالا بهم معرفی کرد. بعد از خواندنش احساس می‌کنم متن بالا است که در حاشیهٔ آن شعر است.
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
خدایا، یعنی یه روز میتونم این «ت» رو بردارم؟ دلم آسمون می‌خواد، زمین که جای پر زدن نیست آسمونم ما
از مسعود دیانی همینقدر می‌دانستم که مجری است. که بیمار شد. که وقتی رفت، خیلی‌ها درباره‌اش چیز نوشتند. دوستم -همین دوستی که پیام بالا را برایم نوشته- بهم گفت: «مسعود دیانی از روزی که فهمید سرطان گرفته، شروع کرد به نوشتن روزنوشت و هر روز توی پیجش منتشر کرد.» با خودم فکر کردم که آخر چه جور آدمی می‌تواند تمام شدن خودش را تماشا کند و هنوز بتواند بنویسد. یکی دو تا از یادداشت‌هایش را که خواندم، فهمیدم آن همه چیزی که درباره‌اش نوشته‌اند الکی نبوده. یک آدمی را پیدا کرده بودم که می‌توانستم وقتی بهش فکر می‌کنم، هم‌زمان بفهمم چقدر حقیرم. حالا چند وقتی است که فهمیده‌ام همان دوستم هم سرطان گرفته. اگزیستانس‌ها می‌گویند آدم‌ها را باید توی موقعیت‌های مرزی بشناسی؛ آنجا که زندگی یک تکان بزرگ بهشان داده. که عزیز از دست داده‌اند، ورشکست شده‌اند طلاق گرفته‌اند، یا... . من فهمیدم دوستم، که توی این سال‌ها باهاش کل می‌انداختم، چیزی شبیه مسعود دیانی است. حالا وقت‌هایی که با همیم، احساس حقارت می‌کنم. امشب از خدا می‌خواهم هیچ‌کدام از آدم‌های دوست‌داشتنیِ زندگی‌تان، تب به پیشانی‌اش نیاید. می‌شود ازتان خواهش کنم شما هم برای آدم‌های دوست‌داشتنی زندگی من دعا کنید؟