خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
از آدمها بابت چیزهایی که دارم خجالت میکشم. از طلبههایی که زنوبچه را سوار موتور میکنند، بابت پ
این شعر را محمد در حاشیهٔ متن بالا بهم معرفی کرد. بعد از خواندنش احساس میکنم متن بالا است که در حاشیهٔ آن شعر است.
خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
خدایا، یعنی یه روز میتونم این «ت» رو بردارم؟ دلم آسمون میخواد، زمین که جای پر زدن نیست آسمونم ما
از مسعود دیانی همینقدر میدانستم که مجری است. که بیمار شد. که وقتی رفت، خیلیها دربارهاش چیز نوشتند.
دوستم -همین دوستی که پیام بالا را برایم نوشته- بهم گفت: «مسعود دیانی از روزی که فهمید سرطان گرفته، شروع کرد به نوشتن روزنوشت و هر روز توی پیجش منتشر کرد.»
با خودم فکر کردم که آخر چه جور آدمی میتواند تمام شدن خودش را تماشا کند و هنوز بتواند بنویسد. یکی دو تا از یادداشتهایش را که خواندم، فهمیدم آن همه چیزی که دربارهاش نوشتهاند الکی نبوده. یک آدمی را پیدا کرده بودم که میتوانستم وقتی بهش فکر میکنم، همزمان بفهمم چقدر حقیرم.
حالا چند وقتی است که فهمیدهام همان دوستم هم سرطان گرفته. اگزیستانسها میگویند آدمها را باید توی موقعیتهای مرزی بشناسی؛ آنجا که زندگی یک تکان بزرگ بهشان داده. که عزیز از دست دادهاند، ورشکست شدهاند طلاق گرفتهاند، یا... .
من فهمیدم دوستم، که توی این سالها باهاش کل میانداختم، چیزی شبیه مسعود دیانی است. حالا وقتهایی که با همیم، احساس حقارت میکنم.
امشب از خدا میخواهم هیچکدام از آدمهای دوستداشتنیِ زندگیتان، تب به پیشانیاش نیاید.
میشود ازتان خواهش کنم شما هم برای آدمهای دوستداشتنی زندگی من دعا کنید؟
از روزی که استادمان سر کلاس گریه کرد، هیچچیزی برایم مثل قبل نشد. ما مردها کم گریه میکنیم. جلوی جمع که به هیچ وجه. مخصوصا جلوی شاگردهای جدید که آدم همینطوری هم ازشان خجالت میکشد. برای همین وقتی استادمان بغض کرد، ما همه دستوپایمان را گم کردیم.
کلاس خداشناسی بود. بحث اراده. کتاب نوشته بود اراده یعنی حب. وقتی به کسی میگوییم ارادت داریم، یعنی دوستش داریم. استادمان درباره عشق حرف میزد. که «اگر مجنون دل شوریدهای داشت، دل لیلا از او شوریدهتر بی». که خدا گفته اگر میدانستیم چقدر دوستمان دارد، از شوق میمردیم. گفت و ساکت شد. سرش را گرفت بالا. خیره شد به سقف و تندتند پلک زد که ما خیسی پشت پلکهایش را نبینیم. بعد اجازه گرفت که چند دقیقه از کلاس برود بیرون و برگردد.
این سالها زیاد سر کلاس میروم. عین آن چیزهایی که ده سال پیش استادمان گفته بود را میگویم، ولی کار در نمیآید. ادای بعضی چیزها را نمیشود در آورد. باید اول یک چیزی توی وجود آدم ریخته باشد به هم. یک جور جنون پیدا کرده باشد شاید.
آن کلاس، بخشی از یک دورهٔ اردویی چهلروزه بود به اسم «طرح ولایت». توی آن دوره مینشستیم و ذهن پر سوالِ کلافپیچشدهمان را از اولِ اول، یعنی از این سوال که «من هستم؟» مرتب میکردیم و میآمدیم جلو. یک جور سلوک فلسفی برای پیدا کردن نگاه تازه و مرتب به دنیا.
حالا ثبت نام دومین دورهٔ مجازی طرح ولایت شروع شده. یک مشت مجنون درجه یک، کلی وقت است دارند شب و روز را به هم میبافند تا کار، خوب در بیاید. تا دنیا برای آدمهایی که آن طرف خط نشستهاند پشت سیستم، هیچچیزش مثل قبل نشود.
پ.ن: اینجا میشود چیزهای بیشتری دربارهٔ دوره پیدا کرد:
paziresh-marefat.iki.ac.ir
میخواهم توی این پیام یک اسم معرفی کنم.
اسم کسی که بهم مثبت داد، چون سر کلاسش اشکال کردم. اسم کسی که یک ترم نسبت به تمام چیزهایی که توی کتاب خواندیم، ما را به شک میانداخت. کسی که حاضر شد سحرهای زمستان، از پردیسان بلند شود بیاید برای ما کلاس آزاد بگذارد؛ چون وقت آزاد دیگری نداشت.
محمد وحید سهیلی استاد جامعهشناسی ما بود توی موسسه. فلسفه خوانده بود. و بلد بود نشان بدهد انتزاعیترین ایدههای صدرا چطور میتوانند بیایند و فضای مجازی را بریزند به هم و از نو بسازند.
از آن استادهایی نبود که یک جایی توی همهچیز با هم به توافق برسیم. ولی میشد به پشتیِ مخالفترین صندلی کلاسش تکیه بزنی و بگویی: «شما رو که میبینم، اینقدر بهتون حسودیم میشه که از خودم ناامید میشم.»
خیلی ازش خواستیم کانالی بزند و یادداشتهای بیویرگول و اینتر و پاراگرافبندیاش را آنجا بگذارد. زیر بار نمیرفت. حالا اما انگار تجدید نظر کرده و اینجا روزنهای برای آشنا شدن با خودش، باز کرده:
@astaaaneh1
با اینکه بعید است این پیام را ببیند، ولی بابت تمام ضمیرهای مفردی که برایش استفاده کردم، ازش معذرت میخواهم. تقصیر خودش بود که سر کلاسهایش، اینقدر با جهان هر کدام از ما مماس شد.
راستی، من هم امسال به بچهها گفتهام سوال خوب پرسیدن سر کلاس، امتیاز دارد. و سوال خوب، بهترین مدلش آن است که استاد را به چالش بیندازد.
امید که باقیات صالحاتی باشد برای او.