او از اندوه و رنج‌هایم چیزی نپرسید چون می‌دانست که خودش بخشی از آن‌هاست و تاب شنیدن این واقعیت را نداشت .

‌که به‌ غیر از تو نباشد دل من جای کسی

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

چرا دیگر برایم نامه نمی‌نویسی عزیزم ؟ اگر عاشق کسی دیگر شده‌ای بنویس تا دیگر جرئت نکنم در عالمِ خیال تو را ببوسم یا در آغوشت بگیرم ، کاری که هر لحظه انجام می‌دهم ؛ خب دوسیا ، خداحافظ ‌. ابلهانه به زندگی ادامه بده و امیدوار باش . پی نوشت : این نامه‌ی کوتاه از چخوف نیمی از جانم را گرفت اما من چیزی شفا بخش برای خودم نیافتم .

و فاصله تجربه ای بیهوده است .

اگر می‌ماندی منی دلسرد نمی‌شد ؟ راستش من با بودنت هم دل‌‌گرم نبودم

دل‌بستگی‌ام به او هرگز ، حتی در خیال ، لحظه‌ای سست نشد

همان چوب دارچینی که لحظهٔ آخر درون چای می‌اندازی ، همان عکسی که در لپ‌تابت پنهان می‌کنی ولی دور نمی‌ریزی ، پیراهنی که دکمه‌اش را ندوخته‌ای اما نمی‌توانی از پوشیدنش منصرف بشوی ، من تمام آن‌ها هستم ، نخواستنی‌هایی که ناگهان نمی‌توانی از دوست داشتنشان صرف نظر کنی .