وقتی نوشتههای خودم را میخواندم ، پیش خودم فکر میکردم صدای توی سرم چیزهای بیشتری برای گفتن داشت ؛ چیزهایی بسیار بیشتر از آنچه در قالب کلمات درآمده بود .
میگویند هرکس شبیه به جایی میشود که به آن تعلق دارد ، پس من شبیه وطنم شده ام ؛ غمناک ، خسته ، رنجیده ، زخمی و در عمق ناامیدی امیدوار