همان چوب دارچینی که لحظهٔ آخر درون چای می‌اندازی ، همان عکسی که در لپ‌تابت پنهان می‌کنی ولی دور نمی‌ریزی ، پیراهنی که دکمه‌اش را ندوخته‌ای اما نمی‌توانی از پوشیدنش منصرف بشوی ، من تمام آن‌ها هستم ، نخواستنی‌هایی که ناگهان نمی‌توانی از دوست داشتنشان صرف نظر کنی .

ماه میداند و من ، حال مرا دور از تو

اجازه دهید یکم خودم را معنا کنم ، من یک تماس بی‌پاسخ هستم ، یک پیام که دریافت کننده بدون اینکه بخواند حذفش کرده است ، یک نخ سیگار که اشتباهی از سمت فیلتر روشن شده ، یک پنجره که آن سویش دیوار کشیده‌اند ، یک کارت عابر بانک که صاحبش آن را مسدودش کرده ، یک تقویم آکبند سلفون کشیده شده برای دو سال پیش ، یک فیلم در حال پخش برای بیننده‌ای که خوابش برده ، یک آینه ته انبار رو به دیوار ، یک به ثمر نرسیده ، یک جمله ختم شده به سه نقطه .

هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کرد که باید قلبش را برای نبود کسی قانع کند که همیشه باعث آرامشش می‌شد .

آخرین امیدی که به تو داشتم هم دودِ هوا شد ، حالا طوری می‌روم که هیچ‌وقت حتی گذرمان هم به هم‌دیگر نیفتد .

ناامید شدن از تو یک احساس ساده نبود ، ناامید شدن از تو باعث شد من اعتمادم را نسبت به آدم‌ها از دست بدهم ، باعث شد نسبت به همه‌ی حرف‌های آدم‌ها شک کنم ، باعث شد در وجود داشتن عشق مردد شوم . ناامید شدن از تو ، باورهای مرا ویران کرد

و کسی که تو او را خانه و وطنت می‌دانستی ، حالا از تو ویرانه‌ای ساخته که درست شدنی نیست .