هیچوقت ذهنیتش رو درک نمیکنم و توی موقعیت باهاش بحث میکنم، ولی بعدا آروم‌آروم به حرفاش میرسم

اینکه با همه وجودت گریه کنی و زورزورکی درس بخونی هم یه‌جوریه‌ها (راستش دوست داشتم امتحان کنم نمیدونم)

وجود گاردین برات رگ به رگ شه چیشده.

خدا نکنه عسلللللللل هییییس

(میشینم برات یه دل سیر غر میزنم یهو، وایسا این حسابم تموم ش.)

زودباش غر بزن وگرنه من میام تورو میزن.

واقعا انقدر کار اشتباهیه که دلم برای اون جمع تنگ شه؟ شماها غصه‌ی گذشته‌تون رو نمیخورید یعنی؟

(ظاهر شد، بهم گل داد، الان خوشحال‌ترترینم)

کسی نیست که دلش برای گذشته‌ش تنگ نشه، حتی اگه موقعیت‌های وحشتناکی رو از سر گذرونده باشیم خاصیت خاطرات اینن که وقتی بهشون فکر میکنم دلتنگ میشیم. ذهنمون معمولا احساساتمون نسبت به گذشته رو الک می‌کنه و فقط اون وایب خوب برامون باقی میمونه، اینم به این دلیله که ما داریم حالا رو زندگی میکنیم و نمیتونیم هیجاناتی که نسبت بهش داریم رو مرتب کنیم، اما وقتی به عقب نگاه میکنیم میتونیم از بیرون ببینیمش و برای همین دلتنگ چیزایی میشیم که شاید اون موقع داشتیم و الان نداریم. پس نه، کسی نیست که دلش برای گذشته‌ش تنگ نشه، اما مردم صرفا این موضوع رو به روی خودشون نمیارن.

خب، پس چرا همه طوری رفتار میکنن انگار بدترین کار دنیاست؟