یـك‌ ، دو ، سه.. خب اینجا کجاست؟ اینجا خونه‌ست. اینجـا هیچ قانـونی نداره. جاییه که وقتی همه خوابن و تو خوابت نمی‌بره، می‌تونی بیای و یه نفس راحت بکشی. جایی که می‌تونی خودت باشی، بدون قضـاوت، بدون اجـبار. اینجا می‌تونـیم راحت بشینـیم کنار هم حرف بزنیم. ناراحـتی‌هامون و شـادی‌هامون رو باهم تقـسیم می‌کنیم، شاید این‌طوری همه‌چی قابل‌تـحمل‌تر بشه. اینـجا نجواهات شنیده می‌شن ، قضاوت نمی‌شی و می‌تونی هرچقـدر خواستی صحبـت کنی! چون همیشه یـك نفر هست که درکـت کنه و کنـارت باشه. من کی‌ام؟ پودینگلینو .

کسل کننده.

مگـه مهمه چیـکار می‌کنیم؟ حـرف می‌زنیم، کـافه میریم، تو پارك قهـوه و شیرینی موردعلاقه‌مون رو میخوریم، گوشه‌ی خیـابون‌ بستنی و نوشیدنی میخوریم، من غـر می‌زنم و تو جوابمو میدی، وسط خیـابون همو هـل میدیم، ازت عکـس‌ میگیرم، ازم عکس میگیری و کـل شهر و میگردیم. مگـه مهمه چه کاریو بارها انجام میدیم؟؟ وقتی در نهایت تمام آرامشی که نیـاز دارم پیش توئـه.. داشتم عکـسامونو میدیدم! کی‌ میدونه پشـت این عکـسا چیه؟! کی میدونه چقـدر به هم نزدیکـیم؟!

‌‌‌‌‌ 𝑆𝖾𝖼︎𝗎𝗋𝖾 𝖺𝗋𝖾𝖺 —

خوبین؟